“κάθε …θαύμα (και επανάσταση) κρατάει τρεις μήνες…”

Μάθαμε τελικά το κόστος της “επαναστατικότητας” και της “αγωνιστικότητας” των “αρχόντων” του λιμένος του Πειραιά: 69 εκ. ευρώ. Αυτό είναι το ποσό, το οποίο θα επιβαρύνει το ελληνικό δημόσιο (ΟΛΠ και ασφαλιστικά ταμεία) προκειμένου να καμφθούν όλες οι “αγνές” και αγωνιστικές αντιδράσεις των εκεί εργαζομένων και να κινηθεί ομαλά η ενεργοποίηση της “θεόσταλτης” συμφωνίας με την Cosco…

Στη γραμμή που κινήθηκαν και οι άλλες “μεταρρυθμίσεις” της χειρότερης διακυβέρνησης της μεταπολίτευσης (ΟΤΕ, Εθνική, Ολυμπιακή κλπ) το έγκλημα ολοκληρώνεται τώρα και στο λιμάνι.

Πλήρωσε τώρα Έλληνα εργαζόμενε, επιχειρηματία, επιστήμονα, φορολογούμενε, τις αναπτυξιακές εμπνεύσεις των αρχόντων σου και δόξασε για μια ακόμα φορά με τον οβολό σου τις βολεμένες συντεχνίες και μειοψηφίες, που είχαν βέβαια το θάρρος και την τόλμη να αντισταθούν και να διεκδικήσουν…για την πάρτη τους.

Και μην ξεχάσεις, στο επόμενο συλλαλητήριο να είσαι παρών… δυνατά και αγωνιστικά…

Καθένας έχει την έκθεση ιδεών στο τσεπάκι του: καινοτομία, συνέπεια, αλλαγή νοοτροπίας, σύγκρουση με το πελατειακό σύστημα του δημοσίου τομέα κλπ. Πολλοί είναι πιο συγκεκριμένοι, μιλώντας -κατά το δοκούν- για κατάργηση υπηρεσιών, δημιουργία εκτελεστικών/ρυθμιστικών ανεξάρτητων αρχών είτε δημόσιου είτε ιδιωτικού χαρακτήρα και χίλια δύο άλλα.

Οι περισσότεροι είναι καβάλα στο …ποδήλατό τους και τυρβάζουν στα υπουργεία ως ανέξοδοι παρατηρητές. Αλλοι πιο συνειδητοποιημένοι, που ίσως έχουν προσπαθήσει στο παρελθόν να στήσουν κάτι περιβαλλοντικά βιώσιμο αλλά συνάμα αναπτυξιακό σε αυτόν το τόπο, συγκρατιούνται περισσότερο και απλώς εύχονται.. της εύχονται καλή επιτυχία..

Η αλήθεια είναι ότι οι προσδοκίες των πολιτών ξαναέγιναν υψηλές και ο πολιτικός χρόνος διαφοροποιήθηκε εκ νέου. Αντί να εισέλθουμε σε έναν “αραιό” πολιτικό χρόνο, όπου οι νικητές των εκλογών θα απολαμβάνουν τα …λάφυρά τους, μπαίνουμε σε φάση εξαιρετικά “συμπυκνωμένου” πολιτικού χρόνου, καθώς μπολιάστηκε και πάλι η προσδοκία στους πολίτες.

Η επιλογή είναι μία και φωνάζει δυνατά ζητώντας λύσεις εδώ και τώρα: Hic rhodus, hic shaltus…

Και κάτι ακόμη μιας και όλοι ασχολούνται με αυτό. Φυσικά και «ναι» στο casual look της κυρίας Τίνας Μπιρμπίλη, είτε είναι απλώς συμβολικό είτε όχι. Δεν χάλασε ο κόσμος αν εμφανιστεί και μια πολιτικός που μοιάζει περισσότερο με άνθρωπο και λιγότερο με ατσαλάκωτη πολιτική καρικατούρα, αριστερόθεν ή δεξιόθεν του πολιτικού ορίζοντα..

Τώρα αν η εμφάνιση αυτή και το χαμηλό προφίλ την βοηθήσει ώστε να παράγει έργο και μάλιστα οριζόντιο, σε έναν τομέα που διατρέχει οριζοντίως και καθέτως κάθε ανθρώπινη, κοινωνική, οικονομική και αναπτυξιακή δραστηριότητα, αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Ομως η παραγωγή αυτού του έργου είναι η ουσία, το -ομολογουμένως δύσκολο- ζητούμενο. Και φυσικά δεν είναι ούτε ενδυματολογικό, ούτε συμβολικό ή επικοινωνιακό.

Φυσικά και το περιβάλλον δεν (πρέπει να) είναι μόδα, αλλά είναι συστατικό και μετρήσιμο στοιχείο ενσωματωμένο σε κάθε αναπτυξιακή πολιτική. Φυσικά και στα θέματα του περιβάλλοντος δοκιμάζονται η παιδεία και ο πολιτισμός μας, διακυβεύεται η πολιτική υγείας και κοινωνικής πρόνοιας, ελέγχεται η βιωσιμότητα του μοντέλου οικονομικής ανάπτυξης του τόπου μας.

Ομως από τη διαπίστωση αυτή μέχρι να επιτύχουμε να κάνουμε “πράσινο” το λιγνίτη, τα λατομεία, τη ΔΕΗ, το θαλάσσιο περιβάλλον, τον μαζικό τουρισμό, τα μαυρισμένα μας δάση κλπ. και να παντρέψουμε σωστά τις διάφορες δραστηριότητες του τουρισμού, της ενέργειας, της πρωτογενούς παραγωγής χωρίς να τις χωρίσουμε καθεμιά στο δικό της (ρυπογόνο) δωματιάκι, έχουμε πολύ δρόμο. Η βιώσιμη ανάπτυξη δεν γίνεται με αποκλεισμούς δραστηριοτήτων αλλά με πάντρεμα και οι παντριές ήταν πάντα ο δύσκολος δρόμος… Το ζητούμενο δεν είναι ένα ακόμη υπερυπουργείο, υπερτροφικό και γραφειοκρατικό, που συγκεντρώνει διάσπαρτες αρμοδιότητες αλλά που είτε δεν θα καταφέρνει να έχει αποτελεσματικότητα λόγω ασύνδετων υπηρεσιακών μηχανισμών με τη γνωστή δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία είτε θα αυτοϊκανοποιείται λέγοντας «όχι σε όλα».

Δυστυχώς ή ευτυχώς, σήμερα δεν μπορεί να ασκηθεί αναπτυξιακή πολιτική για το περιβάλλον με ηχηρά «όχι» και ηχηρά «ναι». Για παράδειγμα, δεν μπορούμε να λέμε μόνον «όχι» για αναπτυξιακές δράσεις εντός προστατευόμενων περιοχών, αυτή είναι η εύκολη λύση. Θα πρέπει να βρεθούν οι προϋποθέσεις και το κανονιστικό πλαίσιο για την συνύπαρξη με όρους βιώσιμης ανάπτυξης. Πρέπει να επιτευχθεί το γνωστό «τριγωνάκι» ισορροπίας του διαγράμματος Περιβάλλον-Οικονομία-Κοινωνία που δυστυχώς μέχρι σήμερα, δεν έχει αποδειχθεί ότι μπορεί να ενσωματωθεί σε ένα ευσταθές και ευρέως εφαρμόσιμο μοντέλο. Οσο κι αν το πιστεύουμε ορισμένοι..

Το περιβάλλον είναι ένα κοινό τοις πάσι αγαθό, που ανήκει εξ αδιαιρέτου σε όλους μας. Το ίδιο όμως ισχύει και για το δικαίωμα της ανάπτυξης. Όταν το αποδεχθούμε αυτό, θα αντιληφθούμε ότι η μόνη ρεαλιστική λύση, η μόνη ρεαλιστική δυνατότητα άσκησης περιβαλλοντικής πολιτικής είναι η εξεύρεση συμβιβαστικών λύσεων μεταξύ αντιτιθέμενων απόψεων και συμφερόντων.

Πρέπει, το περιβάλλον από πεδίο λανθάνοντος αναπτυξιακού πλεονεκτήματος κατάλληλου για εκθέσεις ιδεών (όπως η παρούσα!) να μετατραπεί επιτέλους σε πραγματικό πεδίο συγκριτικού πλεονεκτήματος. Κι αυτό απαιτεί μια ενιαία και αποτελεσματική περιβαλλοντική πολιτική, η οποία θα είναι ευέλικτη, διάφανη, εξωστρεφής και συναινετική και η οποία θα οδηγεί στην βιώσιμη ανάπτυξη, όχι στο αειφόρο τίποτε.

Αυτό είναι το ζητούμενο από την νέα ηγεσία του Υπουργείου Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής.. Και το διακύβευμα για όλους εμάς είναι ότι ίσως είναι η τελευταία μας ευκαιρία να δώσουμε στα παιδιά μας ένα καλύτερο αύριο..

http://elladitsamas.blogspot.com/

Το βρήκα επίκαιρο, καθώς τώρα που μπαίνουμε στο χειμώνα και η γρίπη επιστρέφει στην επικαιρότητα πρόκειται να ακούσουμε πολλούς μύθους. Βοηθάει νομίζω στο να συνοψίσουμε και να ανακεφαλαιώσουμε κάποια πράγματα (αναγκαίο άλλωστε, αφού το PandemicFlu GR έχει πια μεγαλώσει πολύ!).

Παραθέτω λοιπόν το άρθρο σε ελεύθερη μετάφραση και με μερικές προσαρμογές, γιατί το ύφος γραφής του New Scientist είναι κάπως “σκανδαλοθηρικό” για το γούστο μου, ενώ κάποια σημεία χρειάζονται διόρθωση ή διευκρίνιση. Τα bold, δικά μου:

Πλάι στην τρομολαγνεία, υπάρχει και η λαγνεία του εφησυχασμού. Η πανδημία αυτή απέχει πολύ από το χειρότερο σενάριο που υπολόγιζαν οι επιστήμονες. Δεν είναι όμως μια απλή εποχική γρίπη. Πολύ περισσότεροι άνθρωποι απ’ότι συνήθως θα κολλήσουν γρίπη αυτό το χειμώνα. Η μεγάλη πλειοψηφία θα γίνει καλά, όμως κάποιοι από εμάς, ακόμη και άνθρωποι νέοι και υγιείς, θα νοσήσουν πιο βαριά. Κάποιοι θα χρειαστούν νοσοκομείο ή μονάδα εντατικής θεραπείας, και κάποιοι μπορεί να πεθάνουν.

Οι 8 μύθοι για τη νέα γρίπη

1. Τα συμπτώματα είναι αυτά της κοινής γρίπης. Αν έχεις πυρετό, έχεις γρίπη. Σημαντικό ποσοστό (έως και οι μισοί) από τους ανθρώπους που κολλούν τη γρίπη δεν ανεβάζουν πυρετό. Κάποιοι μπορεί να έχουν συμπτώματα από το γαστρεντερικό, ή άλλα, πιο κοινά συμπτώματα γρίπης (όπως βήχας, μυαλγίες).
2. Αυτή είναι μια ήπια γρίπη. Πεθαίνουν ακόμη πιο λίγοι άνθρωποι απ’ότι με την εποχική γρίπη. Η νέα γρίπη Η1Ν1 προσβάλλει περισσότερο νέα άτομα και όχι τους ηλικιωμένους (τους οποίους προσβάλλει η εποχική γρίπη). Παρ’ ότι ο χειμώνας μόλις αρχίζει, ήδη έχουν πεθάνει [ΣΣ: στη Βρετανία, όχι στην Ελλάδα] περισσότεροι νέοι άνθρωποι απ’όσους πεθαίνουν συνήθως σε έναν ολόκληρο χειμώνα από γρίπη.
3. Αν είσαι υγιής, είσαι ασφαλής. Μόνο οι άρρωστοι άνθρωποι με αδύναμους οργανισμούς αρρωσταίνουν βαριά από τη γρίπη. Από όσα παιδιά και νέους ενήλικες πέθαναν μέχρι στιγμής από τη γρίπη, οι περισσότεροι δεν είχαν κάποιο προηγούμενο πρόβλημα υγείας. Οι ομάδες υψηλού κινδύνου μπορεί να έχουν μεγαλύτερο κίνδυνο να αρρωστήσουν βαριά, αλλά αυτό δε σημαίνει οτι όλοι οι υπόλοιποι είναι ασφαλείς.
4. Θα είμαι εντάξει αν τρώω καλά, παίρνω βιταμίνες, πίνω αρκετά υγρά, φοράω μάσκα και πλένω συχνά τα χέρια μου. Ο πιο αποτελεσματικός τρόπος προστασίας από τη νέα γρίπη είναι ο εμβολιασμός με το πανδημικό εμβόλιο.
5. Τώρα που έχουμε το πανδημικό εμβόλιο είμαστε εντάξει. Δυστυχώς, ακόμη και στις πλούσιες χώρες, θα πάρει μήνες μέχρι να εμβολιαστούν όσοι χρειάζεται. Οι φτωχές χώρες δε θα πάρουν παρά ελάχιστες ποσότητες εμβολίου.
6. Το εμβόλιο δεν είναι ασφαλές. Γιατί να διακινδυνεύσω αφού η γρίπη είναι ήπια? Κατά τις προηγούμενες πανδημίες τη γρίπη κόλλησε μέχρι και το ένα τρίτο του πληθυσμού. Ο κίνδυνος να σας σκοτώσει η γρίπη μπορεί να είναι μικρός, αλλά είναι πολύ μεγαλύτερος από τον (θεωρητικό, και όχι αποδεδειγμένο) κίνδυνο να πάθετε κάποια σοβαρή παρενέργεια από το εμβόλιο.
7. Ο ιός δε θα γίνει πιο επιθετικός. Δεν είναι προς το συμφέρον του, εξελικτικά. Οι ιοί της γρίπης μερικές φορές μεταλλάσσονται και γίνονται πιο επιθετικοί. Κανείς δε μπορεί να είναι σίγουρος για το πως θα εξελιχθεί αυτή η νέα γρίπη, όμως σίγουρα δε πρόκειται απλώς να φύγει από μπροστά μας.
8. Αφού τελειώσει η πανδημία θα είμαστε ασφαλείς για μερικές ακόμη δεκαετίες. Ανά πάσα στιγμή μπορεί ένα στέλεχος γρίπης να περάσει από τα ζώα στον άνθρωπο και να προκαλέσει μια νέα πανδημία, που θα μπορούσε να είναι πολύ χειρότερη από αυτή την πανδημία, της γρίπης των χοίρων του 2009.

Μια αλλαγή μάλιστα που δεν αφορά αποκλειστικά σε όσους ασχολούνται με θέματα αγροτικής πολιτικής και διατροφής, αλλά συνδέεται άμεσα (και με ενδιαφέροντα τρόπο) με τις σημαντικότερες συζητήσεις που γίνονται στις μέρες μας - το θέμα της υγείας, την προστασία του περιβάλλοντος από την κλιματική αλλαγή, αλλά και τα social media (!).

Στο εξωτερικό, βασικός φορέας των νέων ιδεών για μια νέα διατροφή είναι o Michael Pollan, συγγραφέας και αρθρογράφος σε μεγάλες εφημερίδες. Η συζήτηση έχει να κάνει με το γεγονός ότι από τη μία ζούμε ένα διατροφικό μοντέλο που (πολύ απλά) δεν πάει άλλο με όρους περιβαλλοντικούς, αλλά και υγείας, αλλά και με κάποιες ενδείξεις για το πως θα μπορέσουμε να πάμε σε νέα μοντέλα παραγωγής και διανομής τροφίμων.

Κατ’ αρχήν το πρόβλημα: ολόκληρη η αλυσίδα διατροφής στο Δυτικό κόσμο σήμερα στηρίζεται στα ορυκτά καύσιμα και κυρίως το πετρέλαιο (και μάλιστα στην ιδέα ότι το πετρέλαιο θα είναι πάντα φτηνό). Χρησιμοποιούμε τόσο πολύ πετρέλαιο για την αγροτική μας παραγωγή σε σημείο ώστε να είναι σήμερα ένας από τους μεγαλύτερους ρυπαντές στον κόσμο. Η αγροτική παραγωγή του Δυτικού κόσμου καταναλώνει το 25% περίπου όλων των ορυκτών καυσίμων του πλανήτη, παράγοντας τα περισσότερα αέρια του θερμοκηπίου από οποιαδήποτε άλλη βιομηχανία - περισσότερα από τα μισά.

Αυτό το σύστημα αγροτικής ανάπτυξης που υιοθετήσαμε σε όλο τον εικοστό αιώνα, ενθαρρύνει τις (επιδοτούμενες) μονοκαλλιέργειες, την παραγωγή επεξεργασμένων τροφών που στηρίζονται στα λιπάσματα και τα φυτοφάρμακα, ευθύνεται σχεδόν αποκλειστικά για το πρόβλημα της παχυσαρκίας του Δυτικού κόσμου, ενώ πάνω από το 75% των σοβαρών ή θανατηφόρων ασθενειών έχουν σαν πηγή τους αυτό το σύστημα διατροφής (κυρίως καρδιακές παθήσεις, εμφράγματα, αρκετοί τύποι καρκίνου, και διαβήτης τύπου 2).

Στις πρώτες δεκαετίες βιομηχανοποίησης της αγροτικής οικονομίας, καταναλώναμε 1 calorie ενέργειας από ορυκτά καύσιμα για να παράγουμε 2 calorie διατροφικής ενέργειας (ενέργεια που παίρνουμε από τις τροφές μας). Αυτή τη στιγμή, η αγροτική βιομηχανία του Δυτικού κόσμου καταναλώνει 10 calorie ενέργειας από ορυκτά καύσιμα για να παράγει 1 calorie διατροφικής ενέργειας(!!!). Είναι ένα εκπληκτικό στατιστικό που δείχνει πόσο πολύ πετρέλαιο υπάρχει μέσα σε κάθε τρόφιμο που καταναλώνουμε, κάτι που εξηγεί και τα σύγχρονα προβλήματα υγείας του Δυτικού τρόπου ζωής αλλά και τα ενεργειακά μας αδιέξοδα που τώρα είναι ορατά.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι ο κλάδος της Υγείας θεωρείται αυτή τη στιγμή ως ο πιο ραγδαία αναπτυσσόμενος παγκόσμια. Πληρώνουμε κάθε χρόνο όλο και περισσότερα λεφτά στην Υγεία σε ατομικό επίπεδο, αλλά και σε εθνικές επενδύσεις (κρατικές ή ιδιωτικές). Υπάρχει και κάτι άλλο όμως: δεν ξοδεύουμε μόνο περισσότερα λεφτά για υγεία, αλλά ξοδεύουμε και (όλο και) λιγότερα λεφτά σε διατροφή. Όσο περνούν οι δεκαετίες, το φαγητό μας κοστίζει όλο και λιγότερο (συγκριτικά με άλλα κόστη διαβίωσης). Αν αυτό το χαμηλό κόστος το βάλουμε δίπλα στα υψηλά κόστη της υγείας μας, μπορούμε να καταλάβουμε πως το φτηνό μας φαγητό έχει κάποια (πολύ υψηλά) κρυμμένα κόστη.

Εδώ ακριβώς δείχνει αρκετά εύστοχος ο στόχος της “οριζόντιας πολιτικής” για τον οποίο άκουσα να μιλάει ο Παπανδρέου στη συνάντηση με τους bloggers πριν τις εκλογές, αναφερόμενος κυρίως στην περιβαλλοντική πολιτική. Πράγματι, με τα παραπάνω δεδομένα, δεν μπορείς να κάνεις σοβαρή περιβαλλοντική πολιτική αν δεν εντάξεις και το σύστημα της αγροτικής σου οικονομίας σε αυτή.

Επίσης, δεν μπορείς να κάνεις πολιτική υγείας αν δεν εντάξεις το σύστημα της αγροτικής σου οικονομίας σε αυτή - με τα τελευταία στοιχεία να μιλούν για την πρώτη θέση στην Ευρώπη σε παχύσαρκους. Γιατί, το ζητούμενο για την υγεία των Ελλήνων δεν είναι να χτίζουμε διαρκώς νέα νοσοκομεία και να ξοδεύουμε εκεί το μισό μας εισόδημα. Το ζητούμενο είναι κάποτε να αρχίσουμε να γκρεμίζουμε νοσοκομεία γιατί μεγαλώνουμε με τα σωστά τρόφιμα, ζώντας σε ένα υγιές και καθαρό περιβάλλον.

Για να καταλάβουμε την πορεία της αλλαγής στη διατροφική αλυσίδα του Δυτικού κόσμου, καλό θα είναι να δούμε πως γινόταν η παραγωγή των τροφών πριν τη βιομηχανοποίηση της αγροτικής οικονομίας. Όπως περιγράφει ο Michael Pollan στο “In Defense of Food” οι τροφές παραδοσιακά ήταν το αποτέλεσμα της φωτοσύνθεσης - ο μόνος τρόπος που είχε ο πλανήτης να μας παρέχει τροφή. Σταδιακά καταφέραμε να αντικαταστήσουμε την ηλιακή ακτινοβολία με το πετρέλαιο. Με τον τρόπο αυτό πετύχαμε τρεις “στόχους”: κάναμε την τροφή μας πιο φτηνή, πιο γρήγορη στην παραγωγή, και πιο γρήγορη στην κατανάλωση.

Ένας νέος στόχος: ανανεώσιμες πηγές διατροφής

Το σημείο στο οποίο βρισκόμαστε σήμερα δεν είναι αποτέλεσμα κάποιας στρεβλής ανάπτυξης ή κάποιας συνωμοσίας. Η βιομηχανοποίηση της αγροτικής παραγωγής και η χρήση των φτηνών ορυκτών calories ήταν η απάντηση στο πρόβλημα της πείνας που αντιμετώπισε στις αρχές και τα μέσα του 20ου αιώνα ο αναπτυγμένος κόσμος. Πρώτος στόχος ήταν να μπορέσουμε να ταϊσουμε τους πολίτες, φτηνά, ώστε να έχουν και τη διάθεση αλλά και τα χρήματα να καταναλώσουν και άλλα προϊόντα και να πάμε σε μια γενικευμένη ανάπτυξη.

Αυτό το μοντέλο ξεπέρασε τα όρια του, και φτάνει στο τέλος του. Η νέα μεγάλη πρόκληση είναι να συγχρονίσουμε και πάλι το διατροφικό μας μοντέλο με την εποχή μας και τις ανάγκες της. Ίσως πρέπει τώρα ο στόχος των κρατών για επένδυση σε ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, να συμπληρωθεί και με το στόχο για ανανεώσιμες πηγές διατροφής.

Τα καλά νέα

Μέσα σε όλη αυτή την εικόνα υπάρχουν και τα καλά νέα. Και αυτά είναι ότι, μέσα στην τριπλή κρίση που βιώνει όλος ο κόσμος - οικονομική, διατροφική και ενεργειακή, οι οποίες εξελίσσονται σε κρίση αξιών για το σύστημα - για πρώτη φορά δημιουργείται ένα πολιτικό και κοινωνικό περιβάλλον στο οποίο εμφανίζεται ως εφικτή μια εναλλακτική λύση, για πρώτη φορά εδώ και δεκαετίες.

Οι Δυτικές κοινωνίες στρέφουν την προσοχή τους όλο και περισσότερο στη σωστή διατροφή, δίνοντας περισσότερη σημασία στην ποιότητα της παρά στην τιμή της. Είναι όλο και πιο ισχυρή η αίσθηση ότι το αγροτοβιομηχανικό σύστημα παραγωγής δεν πάει καλά. Αγορές εναλλακτικών τροφίμων αναπτύσσονται ραγδαία - και στην Ελλάδα. Όλα αυτά σημαίνουν ότι διαμορφώνεται ένα κοινωνικό υπόστρωμα που προετοιμάζει την αλλαγή στο σύστημα.

Το χωράφι

Ο στόχος για μια νέα διατροφή ξεκινά με την επαναφορά της φωτοσύνθεσης σαν μέσο καλλιέργειας των τροφών στο χωράφι. Γιατί, η αλήθεια είναι ότι σήμερα οι προσπάθειες όλων των φορέων για μια πιο υγιεινή διατροφή εξαντλούνται σε εκκλήσεις προς τους πολίτες να προσέχουν τι τρώνε. Όμως όταν ο πολίτης δεν έχει στη διάθεση του υγιεινές επιλογές, όταν όλη η αγορά της διατροφής είναι στηριγμένη σε προϊόντα γεμάτα με πετρέλαιο, πως θα μπορέσει να βρει υγιεινό φαγητό? Δεν μπορούμε να μιλάμε για προγράμματα υγιεινής διατροφής χωρίς να δίνουμε στους πολίτες τουλάχιστον την ευκαιρία της επιλογής, μετατρέποντας σταδιακά ένα μέρος (τουλάχιστον) της αγροτικής μας παραγωγής σε νέου τύπου.

Δεν είμαι ειδικός στο θέμα, και γιαυτό δεν θα έπρεπε να το αναπτύξω, αλλά ο Michael Pollan περιγράφει σε παλιότερη ομιλία του στο TED πως μπορεί να γίνει αυτό εφικτό. Θα άξιζε (σαν πρώτη γεύση) να δείτε την ομιλία του που περιέχει αρκετές ενδιαφέρουσες ιδέες.

Αποκέντρωση διατροφικής παραγωγής - Αστική/Τοπική Γεωργία

Μια άλλη ιδέα, που αυτή τη φορά αφορά όλους μας, είναι η πρόταση για ανάπτυξη της τοπικής παραγωγής τροφών (local food). Η ιδέα δένει άριστα με τις άλλες μεγάλες ιδέες της εποχής μας σχετικά με την αποκεντρωμένη ομότιμη (peer to peer) παραγωγή - στα συστήματα ενέργειας (φωτοβολταϊκά σε κάθε σπίτι) και στα συστήματα πληροφόρησης (social media). Η τοπική διατροφή σαν ιδέα προέρχεται από τα τοπικά συστήματα διατροφής, που είναι η εναλλακτική πρόταση στα κεντρικοποιημένα βιομηχανικά συστήματα παραγωγής και διανομής.

Ένα αποκεντρωμένο σύστημα παραγωγής έχει πάντα τα δικά του πλεονεκτήματα. Η παραγωγή και διανομή του δεν εξαρτάται από μεγάλα κεντρικά ελεγχόμενα συστήματα, μειώνονται οι πιθανότητες μαζικών καταστροφών (ηθελημένων ή όχι), ενώ τα παραγόμενα προϊόντα είναι αποτέλεσμα των τοπικών ιδιαιτεροτήτων και οικοσυστημάτων. Από την άλλη, φαγητό που παράγεται πολύ κοντά στον τόπο που καταναλώνεται θα είναι πιο φρέσκο, θα απαιτεί λιγότερη επεξεργασία, κάνοντας το πιο γευστικό.

Η έννοια του “τοπικού” μπορεί να περιλαμβάνει διατροφή που παράγουμε οι ίδιοι στο σπίτι μας, παράγεται κοντά στη γειτονιά ή το δήμο μας, ή έστω σε απόσταση 100 - 150 χιλιομέτρων από τον τόπο διαμονής μας. Τα σύγχρονα συστήματα πληροφόρησης (η πληροφορία είναι πάντα καταλύτης για την υλοποίηση νέων ιδεών και μεθόδων) βοηθούν σήμερα όσο ποτέ τη δυνατότητα να εξαντλούμε την τοπική παραγωγή σε τρόφιμα, πριν καταφύγουμε σε προϊόντα που εισάγονται από μακρινές περιοχές ή άλλες χώρες - αν χρησιμοποιούσαμε για παράδειγμα, ένα μηχανισμό παρόμοιο με αυτόν που χρησιμοποιεί η τεχνολογία BitTorrent.

Η μετακίνηση των τροφών σήμερα είναι από τους σημαντικότερους παράγοντες επιβάρυνσης του περιβάλλοντος, με τις άσκοπες (εν πολλοίς) μετακινήσεις προϊόντων, τα οποία δεν έχουν καμια ιδιαιτερότητα σε σχέση με τοπικά προϊόντα σε κάθε περιοχή. Ακόμη πιο σημαντικός παράγοντας όμως είναι αυτός του κόστους: το αυξημένο κόστος που έχει το να παράγουμε υγιή τρόφιμα σε συνθήκες φωτοσύνθεσης μπορεί να αντισταθμιστεί από το εξαιρετικά μειωμένο κόστος που έχει ένα αποκεντρωμένο σύστημα που διακινεί πολύ λιγότερα προϊόντα, ενώ αντίστοιχα μικρά γίνονται και τα κόστη συσκευασίας. Στην Αμερική (για την οποία υπάρχουν διαθέσιμα στατιστικά δεδομένα σε αντίθεση με εμάς) ο κλάδος συσκευασίας των αγροτικών προϊόντων έχει πολύ μεγαλύτερα έσοδα (σχεδόν διπλάσια!) από αυτά που έχουν οι ίδιοι οι Αμερικάνοι αγρότες για τα προϊόντα που παράγουν (και συσκευάζονται).

Στο παρακάτω πολύ ενδιαφέρον video από το TED, η Carolyn Steele κάνει μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα διαδρομή στο πως οι σύγχρονες δυτικές μεγαλουπόλεις αναπτύχθηκαν ουσιαστικά γύρω από τους δρόμους τροφοδοσίας τροφίμων, για να καταλήξει με μια αισιόδοξη πρόταση για τη δυνατότητα μας να αναπτύξουμε τοπικές αγορές υγιούς διατροφής.

Για μια νέα διατροφική κουλτούρα

Το ερώτημα πως θα φτάσουμε σε ένα καλύτερο διατροφικό μοντέλο, που μας κάνει πιο υγιείς, και δεν επιβαρύνει το περιβάλλον μας όπως σήμερα, μοιάζει λίγο με το δίλημμα του κρατουμένου: Αν δεν έχουμε σταδιακή στροφή της παραγωγής στο νέο μοντέλο δεν θα μπορέσουν οι πολίτες να ακολουθήσουν. Αλλά και αν οι πολίτες δεν δείξουν μια νέα διατροφική κουλτούρα ώστε, όχι μόνο να καταναλώσουν αλλά και να απολαύσουν τα προϊόντα του, κανένα νέο σύστημα παραγωγής δεν θα μπορέσει να επιβιώσει.

Η αλλαγή αυτή της κουλτούρας πρέπει να ξεκινήσει από τα παιδιά μας, από το σχολείο. Από τη μία πλευρά θα χρειαστεί μια πιο εντατική προσπάθεια στον τομέα της εκπαίδευσης και επιμόρφωσης. Όμως αυτό δεν αρκεί. Τα παιδιά (αλλά στο βαθμό που είναι εφικτό και οι μεγάλοι) θα πρέπει να ΒΙΩΣΟΥΝ τι σημαίνει αυτή τη νέα κουλτούρα.

Δεν μπορούμε να ζητάμε από γονείς και παιδιά ως κοινωνία να βελτιώσουν τις διατροφικές τους συνήθειες, και από την άλλη να επιτρέπουμε τη διάθεση στα σχολεία τροφών οι οποίες είναι αποτέλεσμα της χημικής διατροφικής βιομηχανίας, και μάλιστα συχνά, της χείριστης μορφής της. Εκεί, στην καντίνα ή το εστιατόριο του σχολείου διαμορφώνεται η διατροφική κουλτούρα των παιδιών (και βεβαίως μέσα στο σπίτι). Πολύ περισσότερο αν υλοποιηθεί ο στόχος της νέας Υπουργού Παιδείας (αρχείο .doc) για ολοήμερο σχολείο. Τα παιδιά που θα μένουν στο σχολείο μέχρι αργά το απόγευμα πρέπει να είναι τα πιο προνομιούχα παιδιά από την άποψη της διατροφικής εκπαίδευσης.

Τα δημοτικά σχολεία θα πρέπει να δημιουργήσουν κήπους, η φροντίδα των οποίων θα είναι μέρος της εκπαίδευσης. Τα παιδιά σε όλες τις βαθμίδες θα πρέπει να μάθουν ότι το φαγητό είναι μια απόλαυση της ζωής, κάτι που παίρνουμε από τη φύση, που το φροντίζουμε, και κυρίως το απολαμβάνουμε - όχι ένα χάσιμο χρόνου στο κυνήγι της καθημερινότητας.

Και βέβαια στο κυβερνητικό επίπεδο θα ήθελα να δω ανθρώπους που είναι πρεσβευτές αυτής της ιδέας για μια νέα διατροφή. Θα ήθελα η υπουργός Τροφίμων να είναι ένας άνθρωπος που πρώτα δείχνει να ενδιαφέρεται για αυτή την ατζέντα, ότι θέλει να φέρει μια τέτοια σημαντική αλλαγή στην διατροφική μας κουλτούρα, σε συνεργασία με τους συναδέλφους της στο Περιβάλλον και την Υγεία, και πολύ λιγότερο για τα τρέχοντα θέματα του εισοδήματος των αγροτών ή των επιδοτήσεων.

Στην Αμερική αυτό το ρόλο παίζει η Michelle Obama. Έχει αναδειχθεί σε πρεσβευτή της νέας διατροφικής κουλτούρας που θέλει να φέρει η νέα διακυβέρνηση στους Αμερικάνους, και κορυφαία στιγμή αυτής της προσπάθειας ήταν η μετατροπή ενός μεγάλου μέρους του κήπου στον Λευκό Οίκο σε μικρό χωράφι που παράγει υγιεινά προϊόντα. Το έργο της μετατροπής το επέβλεψε η ίδια μαζί με τον σεφ του Λ. Οίκου Sam Kass, αλλά δούλεψαν για αυτό το έργο μαθητές από τοπικά δημοτικά σχολεία στα πλαίσια του προγράμματος εκπαίδευσης τους σε θέματα διατροφής.

Απολαύστε το video, δείτε τα παιδιά να δουλεύουν στον κήπο αλλά και στην κουζίνα του Λευκού Οίκου, και φανταστείτε πόσο καθοριστική μπορεί να είναι μια τέτοια εκπαίδευση για αυτά. Είναι ενδεικτικό πως μπορεί μια πολιτική ηγεσία να αποτελέσει αλλαγή παραδείγματος και να εμπνεύσει στους πολίτες τις αλλαγές που θα ήθελε να τους ζητήσει.

Η υπόθεση των stage και ο τρόπος που αυτή εξελίσσεται, μας δίνει αρκετές απαντήσεις σχετικά με την αναλγησία και τα αδιέξοδα της δημόσιας διοίκησης -ίσως και της χώρας συνολικά- τα οποία συνδέονται άμεσα με την ιδιοσυγκρασία και την κοινωνική παιδεία ημών και αλλήλων.

Χωρίς καμία αίσθηση αξιοκρατίας στις προσλήψεις αλλά και των αντοχών της ελληνικής οικονομίας, η απελθούσα κυβέρνηση “φόρτωσε” χιλιάδες συμβάσεις εργασίας με τη μορφή των stage στο ελληνικό δημόσιο, ικανοποιώντας αντίστοιχα αιτήματα της κομματικής βάσης της Νέας Δημοκρατίας, με τρόπο μάλιστα εξευτελιστικό πολλές φορές τόσο για τους θεσμούς του κράτους, όσο και για τα ίδια τα πρόσωπα που προσλαμβάνονταν.

Οι περισσότεροι γίναμε μάρτυρες, είτε προτάσεων από υπουργικά ή βουλευτικά γραφεία του τότε κυβερνώντος κόμματος είτε διενέξεων μεταξύ στελεχών των κομματικών τοπικών επιτροπών (μερικές από αυτές μάλιστα και δημόσια), για το ποιός θα “τακτοποιούσε” περισσότερους πολιτικούς “πελάτες”.

Τώρα λοιπόν που άρχισαν να εφαρμόζονται τα πρώτα μέτρα -τα οποία αποτελούν και προεκλογικές δεσμεύσεις της παρούσας κυβέρνησης- υπέρ ενός συστήματος διαφάνειας και αξιοκρατίας στις προσλήψεις, ακόμη και στις “υψηλές” θέσεις, πολιτικής ευθύνης, έσπευσαν ένθεν κακείθεν, δυνάμεις της συντήρησης, να διαμαρτυρηθούν και να υπονομεύσουν επικοινωνιακά τις διαδικασίες, προβάλλοντας με τον πιο προφανή τρόπο, τις αιτίες που συντηρούν αυτό το φαύλο κομματικό καθεστώς στην ελληνική δημόσια διοίκηση. Η “λογική” και το “δίκαιο” σταματούν …στην αυλή του σπιτιού μας. Μας ενδιαφέρει η διαφάνεια και η αξιοκρατία αλλά …για τους άλλους.

Είναι οι ίδιοι ή περίπου οι ίδιοι, με αυτούς που αντιτάχθηκαν πριν από δεκαπέντε περίπου χρόνια, στον Νόμο Πεπονή για τη σύσταση του ΑΣΕΠ, την πιο βαθιά ίσως και προοδευτική τομή στις δομές τους σύγχρονου ελληνικού κράτους. Εκείνη την περίοδο όλες αυτές οι “δυνάμεις” και ότι αυτές εκπροσωπούν, δέχτηκαν ένα ισχυρό πλήγμα. Με την κατάλληλη πολιτική βούληση, μπορεί να ξαναδεχτούν, αν όχι τη χαριστική, μία ακόμα ισχυρή βολή…

Δεν υπήρχε καμία περίπτωση να αντιμετωπίσει κάτι διαφορετικό η σημερινή κυβέρνηση, ως προς την κατάσταση της εθνικής οικονομίας, από αυτό που συμβαίνει αυτή τη στιγμή. Είχαμε αναφερθεί αρκετές φορές -στο διαγραμμένο blog-, στις ακατανόητες ενέργειες του πρώην υπουργού οικονομίας Γ. Αλογοσκούφη και στην, με μαθηματική ακρίβεια, πορεία της οικονομίας προς την κατάρρευση.

Το κακό ξεκίνησε με εκείνη την αλήστου μνήμης ενέργεια θεωρητικής και ουσιαστικής μειοδοσίας, της περίφημης απογραφής, η οποία μπορεί να καταγράφηκε από το CNN ως μία από τις 100 μεγαλύτερες γκάφες εκείνης της χρόνιας, είναι σίγουρο όμως πως σε αντίστοιχη κριτική του ιστορικού του μέλλοντος θα λάβει ακόμη πιο διακεκριμένη θέση.

Ακολούθησαν οι συνεχείς φορο-ελαφρύνσεις στα υψηλά εισοδήματα και τις μεγάλες εταιρίες, η χαλάρωση των φοροεισπρακτικών μηχανισμών με αποτέλεσμα το κράτος να μην μπορεί να εισπράξει ούτε τα καθιερωμένα έσοδα και παράλληλα διόγκωση του κράτους με την ίδρυση νέων επιτροπών και οργανισμών και βέβαια η συνεχής αύξηση των εξόδων του δημοσίου από μια σπάταλη διακυβέρνηση. Η οποία βέβαια ευθύνεται και για την πιο βάναυση αναδιανομή πλούτου που παρατηρήθηκε τα τελευταία χρόνια, υπέρ των υψηλότερων εισοδημάτων και κοινωνικών στρωμάτων.

Ήταν δεδομένο πως θα οδηγούμασταν σε αυτή την κατάσταση, παρά την όποια προσπάθεια “μαγειρέματος” των αριθμών και παραπλάνησης των κοινοτικών οργάνων. Εδώ βέβαια χωρά μεγάλη συζήτηση ο ρόλος και ο τρόπος διαχείρισης των αριθμών από τα αρμόδια όργανα της Ένωσης και κατά πόσο είναι δυνατόν να δηλώνουν κάθε φορά πως ξεγελάστηκαν, όταν είχαν ασκήσει υποτίθεται και τα ίδια “επιτήρηση” στην οικονομική πολιτική της προηγούμενης κυβέρνησης.

Το ζήτημα είναι η από εδώ και πέρα πορεία, που θα οδηγήσει στην βελτίωση των αριθμών και λειτουργία της οικονομίας αλλά και στην δυνατότητα άσκησης μιας εποικοδομητικής αναπτυξιακής πολιτικής που θα προκαλέσει την αναγκαία κοινωνική ευημερία μέσα από την παραγωγή και ορθή διανομή νέου πλούτου αλλά και την αναδιανομή του υπάρχοντος.

Για να επιτευχθεί κάτι τέτοιο, απαιτείται ισχυρή πολιτική βούληση και προσήλωση στον μέχρι τώρα σχεδιασμό της νέας κυβέρνησης (τουλάχιστον έτσι όπως παρουσιάστηκε στις προγραμματικές δεσμεύσεις) με έμφαση στην αύξηση της ρευστότητας της οικονομίας, της προστασίας των μικρών και μεσαίων εισοδημάτων και της πίστης σε μια επιθετική πολιτική δημοσίων επενδύσεων, οι οποίες θα κινήσουν την οικονομία και -αντίθετα με τα λεγόμενα των διάφορων Κασσάνδρων- θα αποδώσουν σε εύλογο χρόνο στους στόχους μείωσης του ελλείμματος και αύξησης του ρυθμού ανάπτυξης.

Βρισκόμαστε μπροστά  σε μια κρίσιμη συγκυρία για το μέλλον της Νέας Δημοκρατίας και  της πατρίδας μας. Σύντομα θα πάρουμε αποφάσεις που θα καθορίσουν την πορεία της παράταξής μας για τα επόμενα χρόνια.

Σήμερα είμαστε  ακόμα όλοι υπό την επήρεια  μιας μεγάλης ήττας και το μήνυμα από τον ελληνικό λαό πρέπει να το διαβάσουμε σωστά, όσο σκληρό και αν είναι.

Η αποχώρηση του  Κώστα Καραμανλή, ενός σημαντικού ηγέτη, που πρόσφερε πολλά στην παράταξή μας και την οδήγησε σε δύο εκλογικές νίκες, ανοίγει ένα νέο κεφάλαιο στην ιστορία μας.

Την ώρα αυτή, θέλω να σας κοιτάξω στα μάτια και να μιλήσω ξεκάθαρα και ειλικρινά σε κάθε πολίτη.

Η Νέα Δημοκρατία πρέπει να κοιτάξει μπροστά. Πρέπει να επικεντρωθούμε στην επόμενη μάχη και το πώς θα αποκτήσουμε ξανά την εμπιστοσύνη των πολιτών.

Για να αλλάξουμε όμως την Ελλάδα, πρέπει πρώτα να αλλάξουμε εμείς.

Είναι αναγκαίο να βρούμε ξανά το συγχρονισμό μας με την κοινωνία.

Πρέπει να γίνουμε ένα πλειοψηφικό, σύγχρονο, ευρωπαϊκό κόμμα ολόκληρης της κεντροδεξιάς, ανοιχτό σε νέα ρεύματα σκέψης. Με νέα πρόσωπα, με φρέσκιες ιδέες και νέες αντιλήψεις, ώστε να κάνουμε το κόμμα μας ξανά ελκυστικό στους νέους ανθρώπους.

Η παράταξή μας δεν έχει ανάγκη νέας ιδεολογίας. Αυτή είναι ξεκάθαρη. Είναι ο σύγχρονος κοινωνικός φιλελευθερισμός, τον οποίο πρέπει να υπερασπιζόμαστε όμως με συνέπεια και σταθερότητα. Με θάρρος και αυτοπεποίθηση.

Προτεραιότητά μας πρέπει να είναι η διαμόρφωση μιας εναλλακτικής κυβερνητικής πρότασης με ιδέες και λύσεις που θα μας φέρουν ξανά στην πρωτοπορία του αγώνα για την αντιμετώπιση των προβλημάτων των Ελλήνων.

Μιας  πρότασης που θα υπερασπίζεται  σθεναρά τα εθνικά συμφέροντα της πατρίδας μας και τις πολιτικές που χαράξαμε μαζί με τον Κώστα Καραμανλή στα εθνικά θέματα και στις ενεργειακές συμφωνίες.

Παράλληλα, οφείλουμε  κυρίως να ξανακερδίσουμε το ηθικό πλεονέκτημα της Νέας Δημοκρατίας. Γι΄ αυτό και δεσμεύομαι να καταθέσει η Ν.Δ. συγκεκριμένες προτάσεις και να αποδεχθεί οποιαδήποτε θέση κατοχυρώνει τη διαφάνεια στην πολιτική μας ζωή και την ηθική ακεραιότητα στο κόμμα μας, αλλά και σε όλο το πολιτικό σύστημα.

Στόχος μας είναι  το σύγχρονο, ανοικτό, δημοκρατικό κόμμα. Βούληση μας, να διευρύνουμε πολύπλευρα την πολιτική μας απήχηση. Και προς τα δεξιά και προς το κέντρο, αλλά και προς τους πολίτες που σήμερα απορρίπτουν την πολιτική.

Η πολυσυλλεκτικότητά μας είναι η  δύναμή μας. Οι φιλελεύθεροι, οι συντηρητικοί πολίτες, οι οπαδοί της λαϊκής κοινωνικής δεξιάς, οι κεντρώοι, είναι όλοι πλούτος για τη Νέα Δημοκρατία. Αντίπαλός μας είναι μόνο ο λαϊκισμός, ο οποίος είναι επικίνδυνος για την πατρίδα μας.

Όλοι εμείς μπορούμε, και πρέπει, να κάνουμε μαζί το κόμμα μας  πιο αξιοκρατικό, πιο ανοιχτό, πιο δημοκρατικό. Με ανοικτές διαδικασίες και διαφάνεια. Με εκλογή της ηγεσίας από τα μέλη μας για συγκεκριμένη θητεία. Με ανάδειξη των υποψηφίων βουλευτών και των εκπροσώπων μας στην τοπική αυτοδιοίκηση από τη βάση του κόμματος.

Η ενότητα του κόμματος είναι η πρώτη προτεραιότητά μου. Ετούτη την κρίσιμη στιγμή για την παράταξή μας, δεν περισσεύει κανείς.

Ομαδοποιήσεις και  διαχωρισμοί του παρελθόντος  δεν έχουν θέση στο κόμμα μας.

Στην  αυριανή Νέα Δημοκρατία, δεν θα υπάρχουν συστήματα  και προσωπικοί μηχανισμοί.

Αυτή είναι η  ξεκάθαρη δημόσια δέσμευσή μου.

Όλα αυτά είναι αναγκαίες  προϋποθέσεις για να βρούμε σύντομα  τον πολιτικό μας βηματισμό ώστε να ξεκινήσουμε άμεσα αξιόπιστη, δυναμική και κυρίως αποτελεσματική αντιπολίτευση. Για να υπηρετήσουμε υπεύθυνα τον τόπο και να μη χαρίσουμε στον κ. Παπανδρέου και στο ΠΑΣΟΚ ούτε μια ημέρα χωρίς θεσμικό έλεγχο.

Σε όλη μου την  πολιτική διαδρομή έδωσα και κέρδισα  μάχες για το κόμμα μας. Από  τη μονοεδρική της Ευρυτανίας μέχρι  την Αθήνα, σύμμαχός μου ήταν πάντοτε οι πολίτες και η βάση της παράταξής μας.

Ποτέ δεν κρύφτηκα, ποτέ δεν φοβήθηκα στα δύσκολα.

Ήμουν πάντα εδώ, στην πρώτη γραμμή των αγώνων της παράταξής  μας.

Σήμερα είμαι έτοιμη και αποφασισμένη να μπω μπροστά στον αγώνα για την αναγέννηση της Νέας Δημοκρατίας.

Ξέρω ότι ο δρόμος δεν είναι εύκολος. Έχω όμως πίστη  στις αστείρευτες δυνάμεις αυτής  της μεγάλης παράταξης και  στα εκατομμύρια των πολιτών  που προσβλέπουν σε αυτήν.

Της παράταξης που πιστή στις αρχές που είχε από την ίδρυσή της καθοδηγεί αντί να δημαγωγεί, εκπροσωπεί αντί να καταδυναστεύει και υπηρετεί τα συμφέροντα του λαού και του έθνους.

Με πλήρη συναίσθηση των ευθυνών μου,

με όπλο τις αξίες, τις ιδέες, τις αρχές και την ιστορία της μεγάλης μας παράταξης,

με καθαρές θέσεις για μια σύγχρονη, ευρωπαϊκή και ισχυρή κεντροδεξιά

και με ξεκάθαρη δέσμευση για ένα ανοιχτό και δημοκρατικό κόμμα χωρίς μηχανισμούς  και αποκλεισμούς,

ανακοινώνω  την υποψηφιότητά μου για την  ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας.

Θέλω  να είμαι απολύτως ξεκάθαρη ότι: θα επιδιώξω την εκλογή μου

και από το Έκτακτο Συνέδριο της 7ης Νοεμβρίου, όπως προβλέπει το καταστατικό μας,

και από τα μέλη του κόμματος, με οποιαδήποτε αδιάβλητη καταστατική διαδικασία.

Δεσμεύομαι  να βάλω τα δυνατά μου για την ταχύτερη δυνατή πολιτική αναγέννηση της Νέας Δημοκρατίας και την επιστροφή της στις ευθύνες της διακυβέρνησης της χώρας.

Ζητώ από όλα  τα στελέχη και τους φίλους του  κόμματός μας να με στηρίξουν με την εμπιστοσύνη τους σε αυτό το νέο ξεκίνημα.

Όχι μόνο για αυτά που  εγώ μπορώ να κάνω, αλλά γι’ αυτά που όλοι μαζί μπορούμε να πετύχουμε.

Για να δυναμώσουμε την ελπίδα των Ελλήνων που πιστεύουν σε μας.

Για να κάνουμε ξανά τη μεγάλη μας παράταξη δυνατή και περήφανη.

http://www.dorabak.gr/ipopsifiotita/

Το πρόβλημα ξεκινά από το μορφωτικό, κριτικό και επαγγελματικό επίπεδο των Ελλήνων δημοσιογράφων και δη των πολιτικών συντακτών.  Οι χαμηλές επιδόσεις που παρουσιάζουν αρκετοί κραταιοί πολιτικοί συντάκτες του τύπου και των ηλεκτρονικών μέσων, στα παραπάνω κρίσιμα χαρακτηριστικά, δικαιολογούν αρκετές από τις συμπεριφορές τους. Από την παραγωγή σφαλμάτων στον τρόπο γραφής και έκφρασης, την ελλιπέστατη κριτική και επεξήγηση της είδησης, εώς την άγνοια σημαντικών στοιχείων του ρεπορτάζ, τα οποία δεν δίνονται επιφανειακά αλλά απαιτούν σοβαρή, μεθοδική και ποιοτική δημοσιογραφική έρευνα.

Στην κυβέρνηση που σχημάτισε ο Γιώργος Παπανδρέου, συμμετέχουν αρκετά πρόσωπα -ίσως τα περισσότερα- τα οποία είναι από λίγο εώς εντελώς άγνωστα στο ευρύ τηλεοπτικό -και όχι μόνο- κοινό. Η έκπληξη λοιπόν που προκαλεί η παρουσία τους, σε τέτοιες θέσεις ευθύνης και εξουσίας, την οποία δικαιολογεί μεν το βιογραφικό αλλά όχι η τηλεοπτική απουσία τους, θα περίμενε κανείς να συνοδευτεί από την μεθοδική παρουσίασή τους στους πολίτες -αναγνώστες- τηλεθεατές – ακροατές, με λεπτομερή και διαφωτιστικά χαρακτηριστικά για την εκάστοτε προσωπικότητα, έτσι ώστε ο πολίτης να απολάβει πλήρες και ποιοτικό το αγαθό της ενημέρωσης και της πληροφόρησης.

Αντί αυτού, παρατηρήσαμε κάθε είδους απαξιωτικά σχόλια και κινήσεις (κάποιοι ψαχούλευαν μπροστά στις κάμερες τα χαρτιά τους για να διαβάσουν το όνομα) καθώς και ελλιπέστατες παρουσιάσεις του τύπου “συνεργάτης του προέδρου”, λες και τα συγκεκριμένα άτομα, δεν σπούδασαν πότε, δεν έδρασαν στα κοινά, δεν είχαν κάποιου είδους κοινωνική δράση πριν ή κατά τη διάρκεια της συνεργασίας τους με τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ.

Είναι προφανές ότι πρόκειται για χαρακτηριστικό παράδειγμα αντιεπαγγελματικής συμπεριφοράς. Ο πολιτικός συντάκτης δεν χρειάζεται να έχει τις γνώσεις του ιατρικού ή …αστροφυσικού ρεπόρτερ, ούτε καν του νομικού και οικονομικού. Οφείλει όμως -σχεδόν επιβάλλεται- να γνωρίζει πρόσωπα και πράγματα, εντός ή εκτός, προκειμένου να είναι παρών και χρήσιμος την κατάλληλη στιγμή. Αλλιώς αποτελεί απλό πολλαπλασιαστή της ίδιας μονότονης και φλύαρης πολιτικής κουβέντας, χαμηλού επιπέδου, η οποία μόνο αρνητικά έχει επιδράσει μέχρι σήμερα στη σχέση πολιτών και πολιτικής.

Σημ: Ο κύριος Πιταράς, στο δελτίο ειδήσεων του Alpha, μας ενημέρωσε οτι ο κ. τάδε υπουργός, ήταν ο μόνος που σηκώθηκε 2 φορές από τη θέση του, κατά τη διάρκεια του υπουργικού συμβουλίου, για να πιεί νερό (!)

Έγραψαν ακόμα:

Η παραπολιτική blog και ο Γ. Παντελάκης στην “Ελευθεροτυπία”

Βέβαια τώρα τελευταία κάτι δεν πάει καλά. Από την εξάπλωση των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, την κατάργηση του λιγνίτη, το σταμάτημα της εκτροπής της λογικής (ή αλλιώς, του Αχελώου), περάσαμε αίφνης στην σκληρή πραγματικότητα, που λέγεται αναξιοπιστία, ψηφοθηρία, αυτοαναίρεση, αυτοπαγίδευση πριν ακόμη την κτήση της εξουσίας.

Τι εννοώ με αυτό; Εννοώ την στροφή που επιχειρείται τις τελευταίες μέρες από το ΠΑΣΟΚ, τα στελέχη του και τον ίδιο τον πιθανότατα αυριανό Πρωθυπουργό. “Ο Πηνειός να γεμίσει με τις απαιτούμενες ποσότητες νερού από τον Αχελώο γιατί κάτι τέτοιο είναι φιλοπεριβαλλοντικό, η απόσυρση των ΙΧ δεν είναι εμπορικό μέτρο, αλλά “πράσινο” κίνητρο, θα φτιάξουμε άμεσα δυο νέες λιγνιτικές μονάδες”. Δεν τα σκέφτηκα μόνος μου αυτά. Τα αντιγράφω από δηλώσεις του κ. Γιώργου Παπανδρέου, του κ. Χρυσοχοΐδη κτλ.

Η θυσία του περιβάλλοντος στο βωμό των λίγων δανεικών (και αγύριστων) ψήφων; Μακιαβελικής εμπνεύσεως ντρίμπλα ώστε κατόπιν να εφαρμόσει την “πράσινη ανάπτυξη” όπως την οραματίζεται; Λόγια του αέρα; Λόγια αμηχανίας; Ότι και να είναι, αυτές οι αντιφάσεις φαντάζουν μαχαιριές στην αξιοπιστία της νέας κυβέρνησης, πριν αυτή κυβερνήσει. Φαντάζουν συνέχιση του business as usual ευχολόγιου ανάλογα με το ακροατήριο. Φαντάζουν λευκή επιταγή για την διατήρηση του σημερινού πελατειακού μοτίβου πολιτικής α-παιδείας.

Θα μου πείτε: σύνελθε, καλωσόρισες στην πραγματικότητα. Ω, όχι. Εκεί βρίσκομαι, στην “πραγματικότητα”, και δεν πιστεύω τίποτα πριν το δω. Ο κ. Παπανδρέου θα πρέπει να προσπαθήσει διπλά για να πείσει ότι έχει σχέδιο 100-200-300 κοκ ημερών για το περιβάλλον και την “πράσινη ανάπτυξη”. Όχι εμένα, αλλά όσους θεωρούν ότι το περιβάλλον μπορεί να αποτελέσει την προστιθέμενη αξία, που τόσο λείπει από την ελληνική πολιτική-κοινωνία-οικονομία. Και πιστέψτε με, αυτοί δεν είναι πλέον λίγοι (εντός ή εκτός του ΠΑΣΟΚ). Μπορεί μάλιστα να είναι πολλοί περισσότεροι από ότι νομίζουν αρκετοί.

ΥΓ. Ως αντίδωρο έπεσε η ιδέα περί ανεμογεννητριών στις βραχονησίδες. Ότι η Ελλάδα εχει περί τις 3.000+ βραχονησίδες δεν σημαίνει ότι όλες μπορούν να δεχθούν α/γ, για πολλούς και διάφορους λόγους (περιβαλλοντικούς, τεχνικούς, οικονομικούς κτλ). Αν όλος ο λόγος για τις βραχονησίδες έγινε μόνο και μόνο για μερικές α/γ στη Γυάρο και τη Μακρόνησο, τι να πω… Κοιλοπονούσε το βουνό…

ΥΓ2. Κύριε Παπανδρέου, πράσινη ανάπτυξη με Αχελώο δεν γίνεται… Αποδείξτε όσα λέγατε και λέτε περί πρασινίσματος της οικονομίας και μην φοβάστε. Απλά σκεφτείτε ότι το σημερινό μοντέλο ανάπτυξης, των ράθυμων και των λίγων βολεμένων (εργολάβων ή μη) δεν πρόκειται να μας πάει μακριά, το πολύ πολύ έως την μάντρα όπου αποσύρονται τα σαραβαλάκια.

ΥΓ3. Εσείς το είπατε: Ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε (κυριολεκτικά, ελέω κλιματικής αλλαγής ή μεταφορικά, ελέω “βρώμικης ανάπτυξης”)… Η επιλογή είναι στο χέρι σας.

Η πρώτη παρατήρηση αφορά τον επικοινωνιακό τομέα. Η πράσινη ανάπτυξη δεν (πρέπει να) είναι επικοινωνιακή καραμέλα. Πρέπει να ξεπεραστεί το ..trendy επίπεδο και να περάσουμε σε ανάπτυξη επιτέλους!

Οι επικοινωνιακές ανακαινίσεις της πρόσοψης, ώστε να φαίνεται πράσινη, δεν αποτελούν «διατηρήσιμη» (sustainable) λύση.

Ούτε το οικο-υποκριτικό “πρασίνισμα” που οδηγεί σε νέα καταναλωτική μανία.

Δυστυχώς, τα τελευταία χρόνια η «αειφορία» και η «περιβαλλοντική προστασία» έχουν συνδεθεί με την απο-ανάπτυξη την οποία πολλά οικολογικά κινήματα θεωρούν ως τη μοναδική απάντηση στην οικολογική και οικονομική κρίση. Όμως το «αειφόρο τίποτε» δεν τρώγεται, ούτε μεταφέρεται στις επόμενες γενιές.

Ηδη όλοι οι τομείς της πρωτογενούς παραγωγής (γεωργία, κτηνοτροφία, αλιεία, δασοκομία, εξόρυξη κλπ) θεωρούνται αντι-οικολογικοί και βρίσκονται στα φάσμα της εγκατάλειψης οδηγώντας την περιφέρεια της χώρας σε μαρασμό, ενώ παράλληλα δίνουν τη θέση τους στον μαζικό (και όχι ποιοτικό) τουρισμό με όλα τα συμπαρομαρτούντα… Όμως η μονοκαλλιέργεια του τουρισμού δεν αποτελεί επίσης διατηρήσιμη λύση.

Το ζητούμενο είναι μια εναλλακτική λύση που θα ανασυγκροτήσει την πρωτογενή παραγωγή και θα δρομολογήσει τη μετάβαση προς την βιώσιμη κοινωνία. Η βιώσιμη ανάπτυξη δεν απαιτεί απλώς μια στρατηγική πράσινης ανάπτυξης αλλά μια ολοκληρωμένη στρατηγική που μπορεί να γίνει πράξη με συντονισμένη συλλογική προσπάθεια, στοχευμένες πολιτικές αλλά και με ατομικές πρωτοβουλίες από τον καθένα μας.

Η Πράσινη ανάπτυξη είναι -αν θέλετε- το σύνθημα, όμως πίσω από αυτό πρέπει να υπάρχει το όραμα αλλά και η ουσιαστική 30χρονη παρακαταθήκη της βιώσιμης ανάπτυξης, η οποία αποτελεί το κεντρικό πολιτικό και κοινωνικό στοίχημα για τον 21ο αιώνα.

http://www.elladitsamas.blogspot.com/
[συνεχίζεται]

Είναι σίγουρα απαράδεκτο το γεγονός, ότι στις σοβαρές καταγγελίες του Ανδρέα Βγενόπουλου, σχετικά με την ευνοϊκή μεταχείριση της AEGEAN από το Υπουργείο Εξωτερικών, σε βάρος του ανταγωνισμού της (βλέπε Ολυμπιακή) το αρμόδιο ΥΠΕΞ αρκέστηκε σε μια τυπική απάντηση της μιας σειράς, χωρίς να εισέλθει καθόλου στην ουσία των καταγγελιών.

Ακόμη πιό απαράδεκτη όμως είναι η ίδια η αποκάλυψη της υπόθεσης από τον γνωστό επιχειρηματία, όταν ανακαλύπτουμε ξαφνικά, πως στις πλάτες της κατά τα άλλα …χρεοκοπημένης Ολυμπιακής, παίζονταν τόσο περίεργα παιχνίδια και μάλιστα με κυρίαρχο ρόλο, του ίδιου του κράτους – ιδιοκτήτη της.

Είναι απόλυτα φυσικό λοιπόν, να γεννώνται ερωτήματα σχετικά με τη στάση των μέσων ενημέρωσης, των πολιτειακών θεσμών (κομμάτων της αντιπολίτευσης κλπ) αλλά και των αρμόδιων επιτροπών του ελληνικού δημοσίου και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι οποίες τόσο μεγάλη ευαισθησία έδειξαν για τις κρατικές ενισχύσεις της Ολυμπιακής, οδηγώντας τελικά την εταιρία στην πτώχευση και τα ιδιωτικά χέρια, ενώ σε αυτές τις ακραίες μεθόδους εύνοιας του ιδιωτικού μονοπωλίου, ποιούσαν χορωδιακά την νήσσαν…

Εχει ενδιαφέρον πως η ανεμογεννήτρια επιπλέει χάρη σε έναν χαλύβδινο κύλινδρο ύψους 100 μέτρων και βάρους 3.000 τόνων, ο οποίος, αγκιστρωμένος στον βυθό με καλώδια και μπορεί να φτάσει μέχρι και τα 700 μέτρα βάθος.

Μιλάμε για μια πανάκριβη ανεμογεννήτρια, κόστους 400 εκατ. νορβηγικών κορονών, που μπορεί να τοποθετηθεί σε νερά με βάθος έως 700 μέτρων, δηλαδή σε μεγάλη απόσταση από τη ξηρά, ώστε να μην προκαλεί με την εμφάνισή της. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί οπουδήποτε υπάρχει αδυναμία εξεύρεσης νέου χώρου στην ξηρά ή όπου υπάρχει σχετική απροθυμία των κατοίκων, π.χ. λόγω αντιδράσεων για περιβαλλοντικούς ή άλλους λόγους. Φυσικά υπάρχουν και φθηνότερες ανεμογεννήτριες που είναι εγκατεστημένες σε νερά βάθους μέχρι 40-50 μέτρων, που όμως είναι μόνιμα στερεωμένες στο βυθό, δεν επιπλέουν και συνεπώς δεν μπορούν να μετακινηθούν σε άλλο σημείο.

Οι τεχνικές λεπτομέρειες μπορούν να βρεθούν εύκολα για όποιον ενδιαφέρεταιThe world’s first large scale floating wind turbine

Εγω να υπενθυμίσω οτι η Statoil δεν είναι κάποια εταιρεία που ευαγγελίζεται την πράσινη, την καφέ ή την μπλε ανάπτυξη. Πρόκειται για τον γνωστό νορβηγικό (πολυεθνικό) ενεργειακό κολοσσό στον χώρο του πετρελαίου και τελευταία και των ΑΠΕ, των βιοκαυσίμων, της τεχνολογίας CCS και του υδρογόνου, με 30 χιλιάδες εργαζόμενους σε 40 χώρες

Ακόμη ειναι και η παλιότερη εταιρεία που έχει ασχοληθεί πλέον της δεκαετίας και έχει εφαρμόσει την γεωλογική αποθήκευση του CO2 . Πράγματι στο Sleipner (Sleipner CO2 project ) κοντά στις νορβηγικές ακτές, όπου πάνω από 10 εκατ. τόννοι CO2 έχουν εκχυθεί με επιτυχία σε υποθαλάσσιο υδροφορέα αλμυρού νερού κάτω από τη Βόρεια Θάλασσα, αποδεικνύοντας ότι το CO2 μπορεί να αποθηκευτεί ικανοποιητικά σε μεγάλες ποσότητες!

Αλήθεια, πόσο Νεοδύμιο (Nd) ή και άλλες σπάνιες γαίες χρειάστηκε για να κατασκευαστεί η τεράστια αυτή ανεμογεννήτρια που έρχεται να προωθήσει την “συγκεχυμένη” ιδέα για την πράσινη ανάπτυξή μας; Και από που εξάγεται και με τι τρόπο το στοιχείο αυτό; Mήπως ξέρει κανείς;

Μήπως έρχεται κατευθείαν από την Kίνα; Που μόλις χτες θρηνεί κι αλλο ένα (από τα πάρα πολλά) πολύνεκρο δυστύχημα σε ανθρακωρυχείο της επαρχίας Χενάν (κεντρική Κίνα). Στη χώρα αυτή υπάρχουν περίπου 16.000 ανθρακωρυχεία και πολλές χιλιάδες ακόμα μικρο εκμεταλλεύσεις εκ των οποίων το 80% και πλέον είναι παράνομα και δεν τηρούν κανένα κανόνα ασφαλείας και ορθολογικής εκμετάλλευσης. Κάθε χρόνο χάνονται πάνω από 5000 εργαζόμενοι αλλά αυτοί συνεχίζουν ακάθεκτοι.. Η Κίνα ήδη ελέγχει το 95% της παγκόσμιας ζήτησης στα ορυκτά των σπανίων γαιών, η οποία όμως πρόκειται να αυξηθεί κατακόρυφα αν σκεφτεί κανείς ότι για την κατασκευή μιας ανεμογεννήτριας απαιτείται ένας περίπου τόνος νεοδυμίου και η τρέχουσα παραγωγή είναι μόλις 20000 τον. ετησίως!

Αυτά (τα πολύ λίγα) για όσους βαζουν πολιτικές ταμπέλες για τους καλούς υπέρμαχους των ΑΠΕ και της πράσινης ενέργειας και τους κακούς που επιμένουν στον “μαύρο” άνθρακα, το πετρέλαιο και τα παράγωγά του…

Φυσικά, αν ανοίξει ένας διάλογος για την “πράσινη οικονομία” και την “πράσινη” ανάπτυξη μπορούν να χυθούν πολλά ποτάμια μελάνης.. τις περισσότερες φορές ένθεν και εκείθεν της ουσίας.. Η ουσία όμως ειναι μία, είναι μια εναλλακτική βιώσιμη λύση που θα οδηγήσει στη μετάβαση για την βιώσιμη κοινωνία. Η βιώσιμη ανάπτυξη δεν απαιτεί απλώς μια στρατηγική “πράσινης ανάπτυξης” αλλά μια ολοκληρωμένη στρατηγική που μπορεί να γίνει πράξη με συντονισμένη συλλογική προσπάθεια αλλά και με ατομικές πρωτοβουλίες απο τον καθένα μας και όχι με επικοινωνιακούς βαρύγδουπους τίτλους.

http://elladitsamas.blogspot.com

Δύσκολα μπορεί κανείς να υπεισέλθει στα αίτια αυτής της, αν μη τι άλλο, ιδιαίτερης σχέσης μεταξύ των δύο ανδρών, πόσο μάλλον να εξιστορήσει μια σειρά από γεγονότα και καταστάσεις που τη διαμόρφωσαν, έτσι ώστε να καταλήξει σε ασφαλή συμπεράσματα. Στην προκειμένη περίπτωση όμως, νομίζω πως τα πράγματα είναι ξεκάθαρα.

Έτσι όπως εύκολα μπορεί να φανταστεί κανείς, η ευγένεια που αποτελεί χαρακτηριστικό στοιχείο της προσωπικότητας του Γιώργου Παπανδρέου αλλά και η τιμητική διάθεση που οφείλει κανείς να έχει απέναντι σε έναν πρώην πρωθυπουργό -ακόμη κι αν πρόκειται για κάποιο εν αναμονή πρωθυπουργό- τον οδήγησαν σε αυτή την εύλογη και άκρως τιμητική πρόταση, απέναντι στον κ. Σημίτη. Να ηγηθεί του ψηφοδελτίου του ΠΑΣΟΚ ή στην πρώτη περιφέρεια της χώρας, αυτή της πρωτεύουσας ή στην περιφέρεια που τόσα χρόνια πολιτευόταν -καταλαμβάνοντας χωρίς σταυρό την μοναδική έδρα που κέρδιζε το ΠΑΣΟΚ- με την ευκαιρία αυτή τη φορά να βγουν και άλλοι βουλευτές που θα εκπροσωπούσαν το μεγάλο λιμάνι στο κοινοβούλιο.

Ο κ. Σημίτης αρνήθηκε επιδεικτικά τις δύο αυτές προτάσεις, δεδομένου του γεγονότος ότι εκλέγεται χωρίς σταυρό, διατυπώνοντας την θέληση να ηγηθεί του ψηφοδελτίου επικρατείας… Σίγουρα δεν είναι εύκολο να αντιληφθεί κανείς την ψυχοσύνθεση της απάντησης, ο συνειρμός όμως με οδηγεί σε μια παροιμία που λέει για κάποιον που δεν θέλει να ζυμώσει…

Το ψηφοδέλτιο επικρατείας ενός προοδευτικού κόμματος -χωρίς βαρίδια και βαρόνους- που ετοιμάζεται να αναλάβει την διακυβέρνηση και ιδίως η πρώτη θέση του, οφείλει -πολιτικά και επικοινωνιακά- να συμβολίσει μέσω της προσωπικότητας που θα την καταλάβει, το ύφος, το ήθος καθώς και το πνεύμα της διακυβέρνησης που πρόκειται να ακολουθήσει όταν ο λαός το τιμήσει με την εμπιστοσύνη του. Σε καμία περίπτωση ο σκοπός αυτός δεν επιτυγχάνεται με πισωγυρίσματα και επιστροφές στο παρελθόν – όσο ένδοξο και τιμημένο και αν υπήρξε.

Ο Γιώργος Παπανδρέου έπραξε το αυτονόητο και έλαβε αρνητική απάντηση, οπότε και συνέχισε να πράττει το αυτονόητο -δεν έχει άλλωστε περιθώρια για κάτι διαφορετικό στην παρούσα ιδιαίτερη χρονικά και πολιτικά συγκυρία- κάνοντας φυγή προς τα εμπρός και προσπερνώντας ένα ακόμη “σαμαράκι” στο δρόμο προς τις κάλπες, προερχόμενο από μια συνήθη κατεύθυνση.

Το ζήτημα με τον πρώην πρωθυπουργό όμως παραμένει: θα επιτρέψει άραγε, κάποτε, με την στάση του, την τιμητική διάθεση και αναγνώριση όλων, απέναντι στο έργο και την ιστορία του ή θα αφήσει την μεταγενέστερη παρουσία του να ξεθωριάζει την αυθεντικότητα του σεβασμού με την πρόσκαιρη κάθε φορά, κριτική, αποφάσεων και συμπεριφορών;

Ριζική τομή στο πεδίο των θεσμών είναι η υιοθέτηση ενός νέου εκλογικού συστήματος. Εδώ και πολλά χρόνια, από τα μέσα της δεκαετίας του ’90, υποστηρίζω την υιοθέτηση μιας προσαρμογής του γερμανικού εκλογικού συστήματος στην ελληνική πραγματικότητα. Ενα σύστημα στο οποίο η εκλογή των βουλευτών προκύπτει αφενός σε μονοεδρικές (ή ολιγοεδρικές) εκλογικές περιφέρειες και αφετέρου σε ευρύτερες διοικητικές περιφέρειες ή (στην επικράτεια) με εκλογικό κατάλογο. Ο νόμος θα πρέπει να ορίζει πόσες έδρες αντιστοιχούν στις μονοεδρικές (ή ολιγοεδρικές) και πόσες στις περιφέρειες (ή την επικράτεια). Θεμελιώδης πρόβλεψη, στη δική μου λογική, είναι ότι το νέο σύστημα οφείλει να εξασφαλίζει ισχυρή αυτοδύναμη κυβέρνηση και τη μεγαλύτερη δυνατή αναλογική αντιπροσώπευση όλων των δυνάμεων του πολιτικού φάσματος. Αυτή είναι η βασική του φιλοσοφία.

Η λειτουργία ενός τέτοιου εκλογικού συστήματος θα οδηγήσει σε ενίσχυση του ρόλου και του κύρους του βουλευτή. Στη μονοεδρική (ή ολιγοεδρική) περιφέρεια ο πολιτικός θα έχει άμεση επικοινωνία και επαφή με τον πολίτη. Θα μπορεί να έχει καλύτερη γνώση των θεμάτων που τους απασχολούν και το σημαντικότερο να επιδιώκει να έχει πιο ενεργό και αποφασιστικό ρόλο στη χάραξη πολιτικών και στην προώθηση λύσεων για τα προβλήματα της περιφέρειάς του.

Η άμεση επαφή που μπορεί να έχει ο πολιτικός με τον πολίτη, στις πολλές μικρές περιφέρειες, εκ των πραγμάτων φέρνει τον δραστικό περιορισμό του διαμεσολαβητικού ρόλου των ΜΜΕ. Οι πολίτες θα έχουν άμεση γνώση για το έργο και την απόδοση του βουλευτή. Ο πολιτικός λογοδοτεί απευθείας στους πολίτες.

Το επισημαίνω αυτό, έχοντας στην πολιτική μου πορεία τόσο την εμπειρία της δύσκολης μονοεδρικής περιφέρειας της Ευρυτανίας όσο και αυτήν της σκληρά ανταγωνιστικής, της Α΄ Αθηνών στην οποία εκλέγομαι τώρα. Εχοντας δε το προνόμιο να μην έχω στερηθεί των δυνατοτήτων πρόσβασης στα ΜΜΕ.

Ο δραστικός περιορισμός της ρυθμιστικής πολιτικής παρέμβασης των ΜΜΕ και του μεγέθους των εκλογικών περιφερειών σπάει την εξάρτηση των πολιτικών από το πολιτικό χρήμα. Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Είναι προφανές ότι οι μεγάλες εκλογικές περιφέρειες που υπάρχουν σήμερα επιβάλλουν και μεγαλύτερες δαπάνες. Και αυτό οδηγεί στην υποκρισία και στην αδιαφάνεια που επικρατεί σήμερα γύρω από το πολιτικό χρήμα, το «μαύρο» χρήμα, τις εκλογικές δαπάνες κομμάτων και πολιτικών οι οποίες υπερβαίνουν κατά πολύ, μερικές φορές, τα επίσημα ποσά που επιβάλλει ο σημερινός νόμος.

Το σημαντικότερο πλεονέκτημα από τη θέσπιση του μικτού εκλογικού συστήματος είναι ότι θα αποτελέσει τον καταλύτη για την αναζωογόνηση σημαντικών θεσμών και λειτουργιών του δημοκρατικού μας πολιτεύματος. Για την εφαρμογή μέτρων που ενισχύουν τη διαφάνεια, τον έλεγχο, τη λογοδοσία. Και το πιο ελπιδοφόρο είναι ότι θα επιτρέψει την ανανέωση του πολιτικού προσωπικού και την προσέλκυση νέων προσώπων στην πολιτική. Τόσο οι μονοεδρικές (ή ολιγοεδρικές) περιφέρειες όσο και η ύπαρξη εκλογικού καταλόγου για την επικράτεια (ή την ευρεία περιφέρεια) ανοίγουν τον δρόμο για να διεκδικήσουν συμμετοχή στα πολιτικά δρώμενα νέοι άνθρωποι, άφθαρτες δυνάμεις που αποστασιοποιούνται σήμερα από την πολιτική, λόγω των συνθηκών «αρένας» που επικρατούν στον δημόσιο πολιτικό χώρο.

Δεν υποτιμώ ούτε υποβαθμίζω τις δυσκολίες που έχει για το πολιτικό σύστημα η μετάβαση σε έναν τέτοιο εκλογικό νόμο. Η υιοθέτηση μιας ελληνικής εκδοχής του γερμανικού συστήματος είναι ένα σύνθετο και δύσκολο εγχείρημα. Για να πετύχουμε απαιτείται η συνεργασία όλων των πολιτικών δυνάμεων. Μια έντιμη, καθαρή συνεννόηση, που θα σέβεται την κοινωνική επιρροή όλων των χώρων όπως είναι της Αριστεράς. Ο καθορισμός τόσο των μονοεδρικών (ή ολιγοεδρικών) όσο και των ευρύτερων περιφερειών θα αποτελέσει ακανθώδες και δυσεπίλυτο πρόβλημα. Παράλληλα, τα κόμματα οφείλουν να αντιληφθούν την ευκαιρία που θα έχουν μπροστά τους, να αναβαθμίσουν τις εσωκομματικές δημοκρατικές διαδικασίες, να βελτιώσουν τον τρόπο λειτουργίας τους και να περιορίσουν την αρχηγική τους δομή.

Η καθιέρωση ενός εκλογικού συστήματος με τις παραπάνω προδιαγραφές δεν αποτελεί τη λύση στην κρίση της πολιτικής. Δεν είναι πανάκεια, θα συμβάλλει όμως στην αντιμετώπιση πολλών προβλημάτων. Η υιοθέτησή του απαιτεί δύο μεγάλες μεταρρυθμίσεις: Της διοικητικής και περιφερειακής αναδιοργάνωσης του κράτους που θα στηρίζεται στην αιρετή περιφέρεια ως ο δεύτερος βαθμός αυτοδιοίκησης της χώρας. Και ένα σύγχρονο θεσμικό πλαίσιο για το πολιτικό χρήμα που θα στηρίζεται στην πλήρη διαφάνεια και στην ονομαστικοποίηση όλων των οικονομικών πόρων των κομμάτων και των πολιτικών.

Στην απαιτητική εποχή μας, επιβάλλεται πλέον να αναζητήσουμε νέα και σύγχρονα μέσα για την εμπέδωση της διαφάνειας, για την ανανέωση της σχέσης πολίτη και πολιτικής, για την αναζωογόνηση της δημοκρατίας μας.

Ο μέχρι πρότινος αδιαμφισβήτητος πρόεδρος Ζουάν Λαπόρτα δέχεται πάμπολλες επικρίσεις από τον τέως πρόεδρο Γκάσπαρ για ανεπάρκεια λόγων και έργων, ενώ στη διαμάχη έχει εμπλακεί και ο παλιότερος, νυν σχεδόν επίτιμος, πρόεδρος Γιόζεπ Νούνιεθ μετά τις δηλώσεις του περί ανικανότητας και των δυο μονομάχων.
Η κόντρα πέρασε και στα αποδυτήρια, με αποτέλεσμα οι παίκτες να έχουν χωριστεί σε δυο στρατόπεδα. Οι Λαπορτικοί δυστροπούν με τους Γκασπαρικούς και όλοι μαζί παρουσιάζουν καθημερινά φαινόμενα απειθαρχίας. Ο δύσμοιρος προπονητής Γιόζεπ Γκουαρντιόλα κάνει ότι μπορεί για να κρατήσει το κλίμα σε ανεκτά επίπεδα, όμως -δυστυχώς για αυτόν- το γεγονός ότι αποτελεί προσωπική επιλογή του νυν-προέδρου της ομάδας τον έχει καταστήσει περσόνα νον γκράτα για τον βοηθό προπονητή (επιλογή του άλλου πρώην προέδρου) Τίτο Βιλανόβα και τον προπονητή της αναπληρωματικής ομάδας Λούις Ενρίκε (που ως παλιά καραβάνα ακούει τις εντολές του παππού Νούνιεθ).
Η κόντρα φανέρωσε τη γύμνια της ομάδας και έδειξε ότι ακόμα και παικταράδες σαν τον Μέσι ή τον Ανρί μπορούν να εμπλακούν σε κοκορομαχίες και να χάσουν το 80% των ικανοτήτων τους. Άλλοι παίκτες έφυγαν βράδυ από την πίσω πόρτα, με αποτέλεσμα η ομάδα να κατεβαίνει στο γήπεδο με αρκετούς παίκτες της νεανικής ομάδας (τους αποκαλούμενους και «μουτζαχεντίν», καθώς περισσότερο κυνηγούν ο ένας τον άλλο, παρά τον αντίπαλο).

Η κατάσταση αυτή τη στιγμή βρίσκεται στο στάδιο του «πολέμου χαρακωμάτων». Κανείς δεν κάνει πίσω, κανείς δεν αναλαμβάνει την ευθύνη να βρεθεί συμβιβαστική λύση, κανείς δεν αποχωρεί οικιοθελώς ή με το ζόρι. Όλοι περιμένουν, αλλά τι άραγε; Καμιά από τις κινήσεις τους δεν συνηγορεί στην ύπαρξη διάθεσης επίτευξης συμφωνίας για την έξοδο της ομάδας από την κρίση.
Και τι κρίση! Κρισάρα! Σε διάστημα λίγων μηνών, η ομάδα κατρακύλησε στον βαθμολογικό πίνακα, φτάνοντας στο σημείο να παλεύει για τη σωτηρία της. Νέοι παίκτες δεν έρχονται, φοβούμενοι ότι δεν πρόκειται να παίξουν τίποτα άλλο εκτός από ξύλο. Νέοι διοικητικοί παράγοντες δεν φαίνονται στον ορίζοντα, καθώς κάθε σώφρων άνθρωπος -ακόμα και βαμμένος στα «μπλαουγκράνα»- αδυνατεί να εμπλακεί σε αυτό που στο μεσοπόλεμο ένα μικρό ελληνικό κόμμα εκτός νόμου είχε χαρακτηρίσει ως «φραξιονιστική πάλη δίχως αρχές».
Οι οπαδοί επίσης διχασμένοι. Το βρισίδι που πέφτει σε κάθε αγώνα της ομάδας δεν λέγεται. Μερικές φορές, ευτυχώς λίγες ακόμα, φιλήσυχοι δημότες παρατήρησαν αίματα στις καθέτους της Ράμπλα, που μάλλον ξέμειναν από τις ψιλές μεταξύ των αντιφρονούντων. «Εσείς που πουλήσατε τον Μαραντόνα», «όχι, εσείς που αφήσατε να φύγει ο Φίγκο», «γιατί εσείς που ανεβάσατε το εισιτήριο;», «γιατί εσείς που θέλετε να φύγει ο Ινιέστα;» είναι μερικές από τις λίγες φράσεις που μπορούν να φιλοξενηθούν εδώ χωρίς να πέσει λογοκρισία.

Με αυτά και με αυτά η ομάδα βυθίζεται. Αυτό που οι “αγωνιστές” όλων των στρατοπέδων δεν έχουν καταλάβει είναι ότι όντως η Μπαρτσελόνα είναι κάτι παραπάνω από μια ομάδα και ότι αξίζει -για λόγους ιστορικούς και όχι μόνο- τους καλύτερους παράγοντες, παίκτες και φιλάθλους. Αυτό που οι “αγωνιστές” δεν έχουν καταλάβει είναι ότι υπάρχει περιθώριο συνεργασίας και δυναμικής ανάπτυξης επί ενός μίνιμουμ πλαισίου. Αυτό που δεν έχουν καταλάβει είναι ότι η ομάδα μπορεί όχι απλά να σωθεί, αλλά να δώσει μάχη για την κατάκτηση του Τσάμπιονς Λιγκ. Οι δύσμοιροι ακόμα δεν βλέπουν ότι από αυτήν την πάλη, χαμένοι βγαίνουν μόνο οι ίδιοι. Η Εσπανιόλ, κόμμα της ίδιας μήτρας,… ωχ συγνώμη! ήθελα να γράψω «ομάδα της ίδιας πόλης». Η Εσπανιόλ λοιπόν, από αιώνια δεύτερη στην πόλη έχει καταφέρει να ξεπεράσει άνετα την Μπάρτσα, βγαίνοντας μάλιστα για πρώτη φορά εδώ και καιρό στο Ουέφα.

Το χειρότερο όμως όλων είναι ότι ενόσω οι Μπαρτσελοναίοι πλακώνονται, η μεγάλη (και ουσιαστικά η μόνη πραγματική) αντίπαλος, Ρεάλ Μαδρίτης, κάνει πάρτι. Έχει ήδη εξασφαλίσει το ισπανικό πρωτάθλημα, και βαδίζει ολοταχώς να κατακτήσει το διηπειρωτικό πρωτάθλημα (ΣΣ. ο Πλατινί έχει επιφέρει δραματικές αλλαγές στη διεξαγωγή των πρωταθλημάτων της υφηλίου. Αλλά αυτό είναι άλλο θέμα). Σε αυτό το νέο διηπειρωτικό πρωτάθλημα και σε μια πρωτοφανή για τα χρονικά κίνηση, η Ρεάλ ψήνει την Γηραιά Κυρία να ενωθούν (ΣΣ2. ο πρόεδρος της Ρεάλ πέταξε την ατάκα «να συγκατοικήσουν στην ίδια πολυκατοικία») ώστε να κλέψουν τον τίτλο από την πρώην Μπερλουσκονική, αλλά πάντα μιντιακή, Μίλαν (ΣΣ3. Η Μίλαν χρειάζεται μόλις μια νίκη ακόμα για να πάρει τον τίτλο. Προσπάθησε και αυτή να κάνει συμμαχίες, όμως όταν προσπαθείς να συμμαχήσεις με ένα μόνο κομμάτι της Μπαρτσελόνα -και δη το υποστηρίζων τον Νούνιεθ- είναι βέβαιο ότι θα αποτύχεις).

Μαλώστε αγαπητοί, μαλώστε και κάντε περήφανους όλους τους αντιπάλους. Η ομάδα των ιστορικών παικτών και ηγετών μπαίνει και πάλι σε πέτρινα χρόνια. Όμως επειδή η Μπάρτσα είναι més que un club να είστε σίγουροι ότι θα βρει το δρόμο της. Το ζήτημα είναι αν θα τον βρει με εσάς ή χωρίς εσάς. Το ζήτημα είναι αν και πως θα κρίνει η ιστορία τη δική σας συνδρομή στο γίγνεσθαι του συλλόγου.

ΥΓ. Το κείμενο δημοσιεύτηκε πριν από λίγες ημέρες στο προσωπικό μου blog, με αφορμή τη δήλωση Περικλή Κοροβέση περί «ΣΥΡΙΖΑ όπως Μπαρτσελόνα». Αλλάξτε τα ονόματα ομάδων, υποομάδων και προσώπων και θα έχετε μια πολύ καλή εικόνα για το χάος που επικρατεί στον –κατά τα άλλα- Συνασπισμό της Ριζοσπαστικής Αριστεράς.

Πολύ φοβάμαι ότι την ώρα που ανακαλύπτουμε το last mile broadband και σχεδιάζουμε επενδύσεις δισεκατομμυρίων Ευρώ για να φέρουμε την οπτική ίνα στα σπίτια, η τεχνολογία για άλλη μια φορά προσπερνάει τους κρατικούς σχεδιασμούς οποιασδήποτε χώρας και τους κάνει ξεπερασμένους.

Η long-term-evolution (LTE) είναι μια τεχνολογία mobile επικοινωνίας επόμενης γενιάς, και θα προσφέρει στους χρήστες κινητών συσκευών πολύ υψηλές ταχύτητες διακίνησης δεδομένων σε πολύ χαμηλές τιμές. Πρωτοπόρος σε αυτή την εξέλιξη είναι η Google που εκτοξεύει 16 δορυφόρους (!) που θα φέρουν το mobile Internet σε 3 δισεκατομμύρια ανθρώπους στην Ασία, την Αφρική, και τη Μέση Ανατολή.

Ταυτόχρονα, όλα τα στοιχεία λένε ότι το μέλλον του Internet είναι mobile, καθώς μέχρι το τέλος του 2013 η αγορά των υπηρεσιών κινητής 3G και 4G θα έχει φτάσει σε 4,5 εκατ. συνδρομητές - περίπου 71% των συνολικών χρηστών κινητής.

H εξέλιξη αυτή συνδυάζεται και από την ανάπτυξη πρωτοποριακών εφαρμογών αποκλειστικά για φορητές συσκευές όπως η “επυξημένη πραγματικότητα” (ή Augmented Reality), που θεωρείται το επόμενο πολύ μεγάλο βήμα στην ανάπτυξη υπηρεσιών πληροφόρησης.

Αυτή η νέα πραγματικότητα αλλάζει δραματικά το πως οι άνθρωποι παράγουν, μοιράζονται και καταναλώνουν content. Είναι άλλο πράγμα να μπορείς να τα κάνεις όλα αυτά αποκλειστικά στο γραφείο (της δουλειάς ή του σπιτιού) σου, και άλλο πράγμα να τα κάνεις ό,που βρίσκεσαι.

Και αυτό θέτει τεράστιες προκλήσεις σε όσους σκέφτονται να αξιοποιήσουν το Internet. Τι σημαίνει αυτή η εξέλιξη για μια εταιρεία Media? Υπάρχει βέβαια και το ερώτημα “ποιά μπορούμε να θεωρούμε ως εταιρεία Media στην εποχή μας?” που θα το κουβεντιάσουμε άλλη ώρα. Τι σημαίνει για τις επιχειρήσεις, τους οργανισμούς και τους ιδιώτες που βλέπουν στο Internet το νέο πεδίο δραστηριοτήτων τους?

Αρκεί το να προσαρμόσεις την “ιστοσελίδα σου” να διαβάζεται και browsers κινητών ή smartphones, ή μήπως χρειάζεται κάτι παραπάνω ή διαφορετικό? Οι περισσότεροι από εμάς ξεκινούν από την ιστοσελίδα και σκέφτονται να πάνε σταδιακά στο mobile. Άλλοι ξεκινούν από το mobile κατευθείαν. Κάτι μου λέει ότι βρίσκονται σε πλεονεκτικότερη θέση.

Δείτε και μια ενδιαφέρουσα σε μηνύματα (αν και εικαστικά πολύ φτωχή, ως συνήθως) παρουσίαση του Gerd Leonhard για το θέμα, που μας είχε επισκεφθεί πέρσι για να μιλήσει στα βραβεία Effie Awards.

Related articles by Zemanta

• Mobile Ad Spend to Rise, But Still Leave Room to Grow (gigaom.com)
• Prepare Your News Content for Mobile (socialmediatoday.com)

Αντί άλλου σχολίου αναφέρω το άρθρο 13 σύμφωνα με το οποίο μειώνεται σε 13 από 15 εβδομάδες ο χρόνος διδασκαλίας ανά εξάμηνο. Από την αιτιολογική έκθεση προκύπτει ότι οι 15 πλήρεις εβδομάδες δημιουργούσαν προβλήματα καθώς σε περίπτωση απρόβλεπτων γεγονότων, όπως π.χ. απεργίες, καταλήψεις, κ.ά. δεν υπήρχε ο απαιτούμενος χρόνος για να καλυφθούν τα μαθήματα!!! Η αιτιολογία συμπληρώνεται με την επεξήγηση ότι ο χρόνος σπουδών στα ΤΕΙ εξισώνεται με τον εξαμηνιαίο χρόνο σπουδών στα Πανεπιστήμια που είναι 13 εβδομάδες. Το προφανές αποτέλεσμα είναι ότι στα 8 εξάμηνα των ΤΕΙ μειώνεται ο χρόνος διδασκαλίας κατά 16 εβδομάδες.

Δηλαδή μ’ ένα απλό άρθρο μειώνουμε κατά ένα πλήρες εξάμηνο τον εκπαιδευτικό χρόνο σε 205 ΤΕΙ χωρίς καμία μελέτη που να αφορά την προσαρμογή του προγράμματος σπουδών τους, την αλλαγή της κατανομής της εκπαιδευτικής ύλης, χωρίς καμία αιτιολογία που να βασίζεται σε εκπαιδευτικές ανάγκες και στόχους. Σύσσωμη δε η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου ομιλεί με περηφάνια για την «εξίσωση» των ΤΕΙ με τα Πανεπιστήμια και για την ενδυνάμωση των ακαδημαϊκών χαρακτηριστικών τους.

Με βάση τα χθεσινά αποτελέσματα 15 τμήματα ΤΕΙ έχουν από 0 έως 3 εισακτέους, οι κενές θέσεις αφορούν κυρίως τα ΤΕΙ και πλησιάζουν τις 20.000, παράλληλα η υποχρηματοδότηση, η έλλειψη εκπαιδευτικού και διοικητικού προσωπικού και κυρίως το τεράστιο πρόβλημα των επαγγελματικών δικαιωμάτων δημιουργούν ένα εκρηκτικό και άμεσο πρόβλημα ΚΑΙ στα ΤΕΙ. Η απάντηση δεν μπορεί να είναι λιγότερες ώρες, λιγότερα μαθήματα, λιγότερες υποχρεώσεις.

Τα ΤΕΙ, εκπαιδευτικός θεσμός, αναγκαίος για την αναπτυξιακή πορεία της χώρας με σημαντικά επιτεύγματα στην ιστορία του, χρειάζεται θεματική αναδιοργάνωση και νέο χωροταξικό σχεδιασμό. Στόχοι που απαιτούν ισχυρή χρηματοδότηση, σαφή προσανατολισμό και σύνδεση με την αγορά εργασίας με ένα νέο εθνικό σύστημα κατοχύρωσης επαγγελματικών δικαιωμάτων. Η τακτική του «λιγότερα γράμματα» πρέπει πια να εξοβελισθεί από όλους τους εμπλεκόμενους.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε και στην εφημερίδα “Τα Νέα”

Ο πραγματικός όμως πρωταγωνιστής παραδόξως σήμερα δεν είναι ο υπουργός, αλλά ο νομάρχης Αθηνών κ. Σγουρός. Σύμφωνα λοιπόν με τις δηλώσες του, θέλει να δημιουργήσει στην περιοχή ευθύνης του 315 εμβολιαστικά κέντρα, στα οποία να υπάρχουν δύο βάρδιες, η κάθε μια με δικό της ιατρό. Δηλαδή… 630 ιατρούς!!! Κσι ζητά μάλιστα από το υπουργείο να του χρηματοδοτήσει την πρόσληψη των ιατρών!!!

Καταπληκτικό δηλαδή… Αλλους τόσους ιατρούς να ζητήσει η νομαρχία Πειραιά κα άλλους τόσους η Θεσσαλονίκη, θα μιλάμε για >1% του ιατρικού σωματος. Που θα ευρεθεί ένα τέτοιο πλήθος???

Πως είπαμε πως το λέμε όταν ζητάς κάτι που δε γίνεται για να κερδίσεις κάτι άλλο???

—
Πρωτότυπη δημοσίευση του άρθρου εδώ.

Μπροστά σε κάθε φυσική καταστροφή, εμπόλεμη σύρραξη και πολιτική αναταραχή το ελληνικό μέρος του διαδικτύου βρίθει στομφωδών εκφράσεων και αλλεπάλληλων εκκλήσεων προς υποστήριξη των αδυνάτων. Ουαί[μπ] και αλίμονο μας αν περιμένουμε μέσα από τα social media να αλλάξει ο πλανήτης, να σβήσουν οι φωτιές, να εκδημοκρατισθούν τα ολιγαρχικά καθεστώτα, να εξασφαλιστεί πόσιμο νερό για τις χώρες του Τρίτου Κόσμου, να αναλάβουν οι πολιτικοί τις ευθύνες τους, να παταχθεί η διαφθορά, να σταματήσει το λαθρεμπόριο λευκής σαρκός, παιδικών οργάνων, ναρκωτικών, όπλων και πολύτιμων μετάλλων και λίθων, να επιτευχθούν οι στόχοι της βιώσιμης ανάπτυξης, να αποκτήσουμε οικολογική συνείδηση, κτλ.

Ήρθε η ώρα να σπάσουμε την virtual τσιχλόφουσκα και να αντικρίσουμε κατάματα την πραγματικότητα. Βάσει των θεωριών για την πολιτική και την κοινωνία στο διαδίκτυο, το internet εξυπηρετεί τρεις πολύ συγκεκριμένους στόχους: την κινητοποίηση, την ενημέρωση και την άσκηση πίεσης. Χρηματικές δωρεές, απόψεις, λύσεις και προτάσεις μπορούν πολύ πιο εύκολα να κινηθούν τώρα παρά ποτέ. Με την ταχύτητα πλέον που κινούνται αυτές οι καταστάσεις δεν θα έπρεπε λογικά να δούμε και αντίστοιχα αποτελέσματα; Ναι, αλλά αυτό δε συμβαίνει και δεν πρόκειται να συμβεί έως ότου κάποιος, κάποια ή κάτι αναλάβει να γεφυρώσει το virtual με το physical.

Αυτό που έχουμε καταφέρει μέχρι τώρα είναι να γεμίζουμε το internet με κραυγές αγωνίας, εκκλήσεις και κριτικές προς το κράτος, συναισθηματικές αντιδράσεις και ένα αέναο chat για τα χάλια που έχουμε ως χώρα. Μπράβο μας! Φέραμε το καφενείο της γειτονιάς μας στις οθόνες των υπολογιστών μας! Σαφέστατα και ο καθένας έχει το δικαίωμα να πει ό,τι θέλει μέσα στο διαδίκτυο, αλλά θα πρέπει παράλληλα να είναι έτοιμος και για την αντίστοιχη κριτική που θα λάβει. Γιατί; Γιατί το internet είναι ένας δημόσιος χώρος. Είναι όμορφο και ευγενές να εκφράζουμε τα συναισθήματα μας και για πολλούς είναι θεραπευτικό ‘ αλλά μην περιμένετε να σας θεωρήσουν ακτιβιστές [ίσως μόνο ευσυνείδητους πολίτες].

Από την άλλη είναι να αναρωτιέται κανείς: μα που πήγαν όλες οι οικολογικές οργανώσεις; Που είναι ηGreenpeace και η WWF που μάχονται για το περιβάλλον; Γιατί η Greenpeace Greece δεν προσπαθεί να κινητοποιήσει τους 48,868 fans της στο Facebook; Γιατί όταν καίγεται η Αττική, πρώτο θέμα στο fan page της να έχουν την «Ηλιακή Ενέργεια για τη γιαγιά του Μπαράκ Ομπάμα»; Αλήθεια τι μας δείχνει αυτό;

ΜΚΟ, ευσυνείδητοι και ενεργοί πολίτες, πολιτεία και διαδίκτυο αποτελούν ξεχωριστές και σχεδόν αποκλεισμένες οντότητες με μηδαμινή επικοινωνία. Ο καθείς λειτουργεί μέσα στο δικό του echo chamber και κανείς δεν κάνει το βήμα για να ενωθεί με τις υπόλοιπες πλευρές. Αφού η Ελλάδα απειλείται συνεχώς από τις πυρκαγιές, γιατί τότε οι ΜΚΟ δεν οργανώνουν ειδικά σεμινάρια και δεν διανέμουν ειδικό υλικό για το πως να προλαμβάνουμε εμείς ως πολίτες αυτές τις καταστάσεις; Γιατί μόνο να γκρινιάζουμε και να μην απαιτούμε;

Για αυτό σας λέω πέρα από την ενημέρωση και την επιβεβαίωση ενός κοινού συναισθήματος, ο κοινωνικός ακτιβισμός στο ελληνόφωνο web δεν έχει να προσφέρει τίποτα άλλο, γιατί ακριβώς κανένας δεν περνά στο χώρο της υλοποίησης. And I dare you: please, prove me wrong.

Σε έναν κλάδο που παρουσιάζει ένα από τους μεγαλύτερους δείκτες ατυχημάτων στην εργασία σε παγκόσμιο επίπεδο, απαιτείται ιδιαίτερη έμφαση στους τομείς της υγιεινής και ασφάλειας της εργασίας.

Στην Ελλάδα κάθε χρόνο συμβαίνουν 250-300 ατυχήματα στον κλάδο, από τα οποία 5-10 περίπου είναι θανατηφόρα (ΜΟ τελευταίας 20ετίας:7). Λαμβάνοντας δε υπόψιν το σύνολο των απασχολούμενων στον κλάδο, ο οποίος κυμαίνεται μεταξύ 15000-20000 ατόμων, προκύπτει ότι η συχνότητα των θανατηφόρων ατυχημάτων ανά 100.000 εργαζόμενους είναι περίπου 40. Τα παραπάνω αφορούν ατυχήματα στους μεταλλευτικούς και λατομικούς χώρους καθώς και το μεταλλουργικό συγκρότημα της ΛΑΡΚΟ ΓΜΜ. Α.Ε  το οποίο εντάσσεται κλαδικά στον ίδιο τομέα εφόσον βρίσκεται εντός μεταλλευτικής παραχώρησης του δημοσίου.

Αν συγκριθούν τα παραπάνω με τα στοιχεία του ΙΚΑ για τα εργατικά ατυχήματα (συχνότητα θανατηφόρων ανά 100.000 εργαζόμενους) όπου η συχνότητα κυμαίνεται μεταξύ 4-5, συμπεραίνει κανείς ότι ένας εργαζόμενος στον εξορυκτικό τομέα έχει 10πλάσια πιθανότητα να πάθει θανατηφόρο ατύχημα από κάποιον που απασχολείται σε άλλη δραστηριότητα στην Ελλάδα.

Βέβαια τα συμπεράσματα αυτά είναι αναμενόμενα, λαμβάνοντας υπόψιν ότι οι μεταλλευτικοί και λατομικοί χώροι ως περιβάλλον εργασίας, παρουσιάζουν σημαντικές ιδιομορφίες, συνήθως χρησιμοποιούνται πολύ μεγάλα οχήματα, εκρηκτικά και μετακινούνται τεράστιες ποσότητες πετρώματος. Αν στα παραπάνω προστεθούν  το δυναμικό και διαρκώς μεταβαλλόμενο περιβάλλον καθώς και οι ιδιαιτερότητες της ελληνικής οικονομίας, αντιλαμβάνεται κανείς την σοβαρότητα της κατάστασης αλλά και την ανάγκη για ειδικές παρεμβάσεις.

Ανάλογα είναι τα συμπεράσματα από στοιχεία που αφορούν την ΕΕ. Επισημαίνεται ότι μόνο ο αριθμός των θανατηφόρων ατυχημάτων που αφορούν τον εξορυκτικό κλάδο στην ΕΕ, είναι 5 φορές μεγαλύτερος από τον μέσο όρο των υπολοίπων κλάδων (ΕU, DG Enterprise, 2006). Στις ΗΠΑ ο δείκτης συχνότητας (ανά 100.000 εργαζόμενους) για τα θανατηφόρα ατυχήματα στον εξορυκτικό κλάδο είναι 20-30 για την τελευταία 20ετία, ενώ στην Νότιο Αφρική είναι 70-80. Στην Κίνα ο δείκτης είναι ακόμη μεγαλύτερος, καθώς κάθε χρόνο χάνουν τη ζωή τους περισσότεροι από 6000 «μεταλλωρύχοι», σε μεταλλεία (συνήθως ανθρακωρυχεία) μικρής κλίμακας. Σύμφωνα με αναφορά του Διεθνούς Οργανισμού Εργασίας (ΔΟΕ), ο κίνδυνος θανατηφόρου ατυχήματος στα μικρά μεταλλεία ορισμένων αναπτυσσόμενων χωρών είναι μέχρι και 90 φορές μεγαλύτερος  από αυτόν στα μεταλλεία των αναπτυγμένων χωρών.

Ποιες είναι οι αιτίες; Φυσικά δεν είναι η «κακιά η ώρα» ή οι συγκυρίες στις οποίες συχνά αποδίδονται τα ατυχήματα.  Τα πλέον  συνήθη πορίσματα των εκθέσεων  συμφωνούν ότι  τα ατυχήματα προκαλούνται από (α) ανασφαλείς συνθήκες εργασίας (β) ανασφαλείς ενέργειες και σπανίως  από (γ) «τυχαία» συμβάντα, αδύνατον να προβλεφτούν.

Εντούτοις, αν εξετάσει κανείς διαχρονικά και σε βάθος τις αιτίες των ατυχημάτων, το κανονιστικό πλαίσιο των μεταλλευτικών και λατομικών εργασιών  και έχει την εμπειρία και το θάρρος να «διαβάσει» πίσω από τις επιμέρους εκθέσεις, θα συμφωνήσει ότι τα ατυχήματα του τομέα στον τόπο μας έχουν τρεις  διαχρονικές κυρίως αιτίες με σοβαρές πολιτικές προεκτάσεις:

 1.Η ανάγκη για αξιόπιστη λειτουργία των ελεγκτικών μηχανισμών, ειδικότερα των Επιθεωρήσεων Μεταλλείων.

Στον τόπο μας, η πολιτεία που πρέπει να θέτει το κατάλληλο ελεγκτικό πλαίσιο (εργασιακές συνθήκες, περιβάλλον κλπ) έχει δυστυχώς αποτύχει επί δεκαετίες όχι τόσο να καταρτίσει το πλαίσιο αυτό (εν πολλοίς μας επιβάλλεται από την ΕΕ) αλλά κυρίως στο να καταφέρει να εγγυηθεί για την τήρησή του. H βασικότερη αδυναμία της πολιτείας είναι να ανταποκριθεί στην ανάγκη για δημιουργία αξιόπιστων ελεγκτικών μηχανισμών.  Ηδη η Ευρωπαϊκή Επιτροπή Κοινωνικών Δικαιωμάτων (ΕΕΚΔ), εξετάζοντας το θέμα στο πλαίσιο της συλλογικής καταγγελίας 30/2005 του «Ιδρύματος Μαραγκοπούλου για τα δικαιώματα του ανθρώπου κατά της Ελλάδος» κατέληξε στο συμπέρασμα ότι υπάρχει εκ μέρους της Ελλάδος, παραβίαση του αρθρ.3 παρ.2 του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Χάρτη, τον οποίο έχει κυρώσει η χώρα μας, ειδικότερα για τον μεταλλευτικό τομέα, λόγω έλλειψης επιθεωρητών μεταλλείων, μειωμένου ποσοστού ελέγχων αλλά και παροχής δεδομένων για τα ατυχήματα στους εξορυκτικούς χώρους.

Οι Επιθεωρήσεις Μεταλλείων Νοτίου και Βορείου Ελλάδος (ΕΜΝΕ και ΕΜΒΕ) αποτελούν κομβικές υπηρεσίες του Υπουργείου Ανάπτυξης, διαπεριφερειακής αρμοδιότητας, οι οποίες  λειτουργούν για πολλές δεκαετίες έχοντας ανταποκριθεί  στον ελεγκτικό τους ρόλο τόσο σε καταστάσεις δυναμικής ανάπτυξης αλλά και ύφεσης του εξορυκτικού  κλάδου. Στα πλαίσια αυτά, διενεργούν προληπτικούς και κατασταλτικούς επιτόπιους ελέγχους  (κατόπιν ατυχημάτων, καταγγελιών, εκτάκτων γεγονότων κλπ) και προβαίνουν σε  όλα τα προβλεπόμενα  μέτρα από το άρθρο 3 παρ. 1 και 2 του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Χάρτη, δηλ. εκδίδουν μέτρα ασφαλείας, ελέγχουν την εφαρμογή τους και επιβάλλουν διοικητικές κυρώσεις όπου απαιτείται, προκειμένου να επιτευχθούν ασφαλείς και υγιεινές συνθήκες εργασίας.

Την τελευταία δεκαετία το προσωπικό των Επιθεωρήσεων Μεταλλείων δεν επαρκεί για την επιτέλεση του σοβαρότατου ελεγκτικού έργου, είτε προληπτικού είτε κατασταλτικού. Συνεπώς,  οι Επιθεωρήσεις Μεταλλείων για να συνεχίσουν να είναι αποτελεσματικές στο έργο τους θα πρέπει να αναβαθμιστούν με νέο έμψυχο υλικό και υποδομές χωρίς περαιτέρω κατακερματισμό τους σε επιμέρους παραρτήματα ανά την επικράτεια. Κι αυτό γιατί η αποτελεσματικότητα του θεσμού οφείλεται αφενός μεν στην ολοκληρωμένη και ενιαία αντιμετώπιση των θεμάτων και αφετέρου στην ανάπτυξη τεχνογνωσίας, η οποία απορρέει από τη συγκριτική θεώρηση πολλών ομοειδών περιπτώσεων σε διάφορες περιοχές της Χώρας.  

2.Η εργολαβική ανάθεση των περισσότερων εργασιών, η οποία κατά κανόνα αποβαίνει σε βάρος της ασφάλειας και της ποιότητας εργασίας.

Δυστυχώς αν κάνει κανείς τη συσχέτιση ατυχημάτων και εργολάβων, θα διαπιστώσει ότι τα περισσότερα και σοβαρότερα (δείκτες συχνότητας και σοβαρότητας) των ατυχημάτων του τομέα, συμβαίνουν στις εργασίες που γίνονται με εργολαβική ανάθεση.

Οι λόγοι είναι πολλοί: ανεπάρκεια ουσιαστικής επίβλεψης από κατάλληλα εξειδικευμένα στελέχη των εταιρειών, κριτήρια επιλογής τους από τις εταιρίες, ανύπαρκτες ή ελλιπείς συμβάσεις έργου, χαλαρότητα στην  αντιμετώπιση όρων που αφορούν κανόνες ασφάλειας, ασυνεννοησία μεταξύ στελεχών επίβλεψης εργοδότη-εργολάβου. Κι ακόμα, ελλείψεις σε εκπαίδευση προσωπικού εργολάβου, ανεπάρκεια σε χρήση Μέσων Ατομικής Προστασίας (ΜΑΠ) και συστημάτων Υγιεινής και Ασφάλειας (Υ&Α),  ελλιπής συντήρηση εξοπλισμού κλπ.

Στην Ελλάδα, ο θεσμός της εργολαβίας έχει στην πράξη αποδειχθεί ενδεχομένως για τις συγκυρίες των καιρών. Προσφέρει ευελιξία σε εργασιακά ζητήματα (ωράριο κλπ), ανάλογα με τις συνθήκες ζήτησης αγοράς,  αξιοποίηση εξειδικευμένου και έμπειρου στελεχιακού δυναμικού, σημαντική μείωσης κόστους κ.α. 

Εντούτοις, το προσωπικό των εργολάβων θα πρέπει να αντιμετωπίζεται, τουλάχιστον ως προς τα θέματα υγιεινής και ασφάλειας της εργασίας, όπως το προσωπικό της εργοδοτικής εταιρείας, δηλ. να τους παρέχεται κάθε υλικό μέσο αλλά και κάθε δυνατότητα εκπαίδευσης και βελτίωσης στην κατεύθυνση των θεμάτων Υ&Α.

Πρέπει λοιπόν οι  μεταλλευτικές εταιρείες να αποδεχτούν πλήρως ότι ανεξάρτητα από τα αναγραφόμενα στις σχετικές εργολαβικές συμβάσεις «η ευθύνη για τις εργασίες εργολαβικής ανάθεσης είναι και δική τους», εφόσον αυτοί επιλέγουν τον «καλό ή τον κακό» εργολάβο κι εφόσον επιπλέον το θέμα επηρεάζει άμεσα τις επιδόσεις της εκάστοτε εταιρείας στον τομέα της ασφάλειας της εργασίας αλλά και τη γενικότερη εικόνα της.

Ανεξάρτητα λοιπόν αν πρόκειται για εργοδότη ή εργολάβο, η μείωση των ατυχημάτων πρέπει να έχει κοινές επιχειρησιακές πολιτικές, τακτικές και δράσεις: πιστή τήρηση των σχετικών διατάξεων του ΚΜΛΕ, συνεχής εκπαίδευση όλου του προσωπικού ανεξάρτητα ηλικίας και θέσης ευθύνης, οργανωμένα συνεργεία συντήρησης, αξιοποίηση της γραπτής εκτίμησης επαγγελματικών κινδύνων (Risk Assessment), του επιβλέποντος μηχανικού και τεχνικού ασφαλείας, επιχειρηματική υπευθυνότητα κ.α.

3.Η ανάγκη για αναθεώρηση του νομοθετικού πλαισίου

Ο Κανονισμός Μεταλλευτικών και Λατομικών Εργασιών (ΚΜΛΕ), ένα χρησιμότατο εργαλείο που έχει συμβάλει μέχρι σήμερα (από το 1984) στην ασφάλεια και στην ορθολογική εκμετάλλευση, θα πρέπει να τροποποιηθεί σε ορισμένα σημεία ώστε να προσαρμοστεί στις σημερινές ανάγκες. Η αναθεώρηση του ΚΜΛΕ έχει ήδη ξεκινήσει με την με από τον Ιούνιο του 2009 σχετική απόφαση του Υφυπουργού Ανάπτυξης, η αρμόδια επιτροπή έχει συσταθεί και έχει ζητήσει απόψεις για όλα τα θέματα από τους κοινωνικούς εταίρους.